Ik verdrink in mezelf

Broodmes

Raouls POV:

Ik sta te koken met Rob. No fucking way dat ik hem alleen met die messen in de weer laat, dus we doen het samen. We maken een pasta, Robs lievelings. 'Zal ik de paprika snijden Roel?' Ik kijk hem aan, hij heeft net de tomaat fijn gesneden. 'Ja is goed, die ligt daar.' Ik wijs naar de fruitschaal, en Rob loopt erheen, ik ga door met het afwegen van de pasta.

Een halve minuut later besef ik me dat hij wel heel lang doet over het pakken van een paprika, en ik draai me om richting de fruitschaal. 'Jesus apentering Rob leg dat weg!' Daar staat Robbie, spierwit, met een gigantisch broodmes in zijn hand. Hij reageert niet op me, en hij lijkt in een soort trans. Ik durf eigenlijk ook niet dichterbij te komen, want volgens mij heeft hij op dit moment niet echt controle over zijn lijf, en met dat mes in zijn hand lijkt het me niet echt veilig. Maar als ik niet snel iets doe steekt hij zichzelf nog neer. 'MILO KOMEN NU.' Schreeuw ik naar boven. Meteen komt Milo de trap af denderen. Inmiddels branden de tranen in mijn ogen. 'I-ik weet niet wat er met hem is, m-maar ik durf ook niet dichterbij te komen, h-hij reageert niet op me.' Milo schrikt als hij Robbie ziet, die nog steeds naar het mes staart. 'O-oké Roel, jij loopt zo heel rustig van voor op hem af, dan ga ik van achter. Op het moment dat ik dichtbij genoeg ben trek ik zijn handen van het mes, en dan moet jij het snel oprapen oké?' Zegt Milo rustig. Ik knik.

Milo's POV:

Stiekem vind ik het best eng, ik heb geen idee wat er met hem aan de hand is maar het ziet er niet gezond uit. Mijn hart klopt in mijn keel, omdat ik het ook wel voor me zie dat Rob zo opeens om zich heen begint te zwaaien met dat mes, maar we moeten iets doen, voor hij opeens besluit hem in zijn borst te zetten. Ik knik zacht naar Raoul, als teken dat hij rustig van voren naar Rob moet gaan lopen, en ik van achter. We doen alles heel rustig, in de hoop dat hij niet getriggerd wordt. Stapje voor stapje sluip ik op hem af, tot het mes binnen handbereik is. Volgens mij heeft Rob niet door dat ik hier sta. Ik vind het eng, heel eng zelfs, maar als ik het mes uit zijn hand wil slaan moet ik het nu doen. Roel knikt zacht naar me, als teken dat hij klaar staat het mes weg te pakken. Dan, in een keer, sla ik het mes uit Robbie's handen.

Meteen raapt Raoul hem op, en legt hem op een hoge plank. Langzaam lijkt Rob uit zijn trans te komen. Hij draait zich om naar mij en staart me even verbaasd aan. Dan laat hij zich huilend in mijn armen vallen. Hij huilt, hij huilt hard. 'S-s-s-sorry.' Huilt hij tegen mijn borstkas. Ik trek hem nog dichter tegen me aan. 'Het maakt niks uit Rob, doe maar rustig.' Maar hij doet niet rustig, het wordt juist alleen maar erger. Hij begint heftig te trillen en wordt nog witter dan dat hij al was. 'Roel hij moet naar de bank.' Zeg ik tegen Raoul, met nog steeds de bruin harige jongen in mijn armen. Raoul knikt en ondersteunt Robbie naar de bank.

Als hij eenmaal op de bank ligt begint hij te praten. 'I-i-ik wilde h-h-het echt d-d-doen.. A-als jullie er n-niet w-waren h-had ik het g-gedaan.' Zegt hij trillend. 'Ik weet het Rob, maar wij zijn er om te zorgen dat je het niet doet.' Ik glimlach naar hem. Robbie kijkt me angstig aan. 'M-maar ik wil het eigenlijk wel. I-ik wil eigenlijk wel dood.' Er rollen een paar verwaarloosde tranen over zijn wangen. Meteen pak ik zijn hand. 'Nee Rob. Je wilt niet dood. Stel je bent dood, en Matthy wordt dan gevonden?' Hij haalt zijn schouders op. 'Het bloed is van hem Miel. Hij is er niet meer. Ik ga, het duurt niet lang meer. Sorry.' De tranen stromen over zijn wangen bij die woorden, en bij mij prikken de tranen ook in mijn ogen. 'D-doe het dan voor ons Rob, b-blijf dan voor ons. W-wij kunnen jullie niet allebei missen..' Fluister ik, terwijl er een traantje ontsnapt. 'Sorry, echt sorry. Ik kan het niet meer.'

Matthy's POV:

Ik zit in een auto, denk ik. Ik heb nog nooit zo erg het gevoel gehad dat ik elk moment dood kan gaan. Zou Rob zich eigenlijk wel zorgen om mij maken? Misschien vindt hij het wel fijn dat ik er niet ben. Misschien was ik wel teveel.. Ik doe even mijn ogen dicht en probeer me te concentreren op mijn ademhaling, in plaats van op de pijn. Maar dat gaat moeilijk, want ademhalen doet net zo veel pijn. Ik zou nu uit de vrachtwagen kunnen springen en me laten overrijden, dan ben ik dood, en dan zal ik geen pijn meer hebben. Maar ik doe het niet. Want ik heb er vertrouwen in dat ik terugkom bij mijn Robje, en dat ik hem over een poosje weer kan knuffelen. Of dat poosje nou een dag is, of een jaar, dat maakt me niet uit. Ik ga dit volhouden voor Robje. Alles voor die knuffel.

Robbie's POV:

Ik ga, ik weet het zeker. Matt is dood, het was teveel bloed. Als Matt, Jaim en mam dood zijn, wat doe ik dan nog hier beneden? Ik wil weg. Roel, Koen en Milo zijn opnemen op hun kamer. Heel zachtjes sluip ik naar het aanrecht, en haal ik het broodmes uit de la. Het broodmes waarmee ik de jongens gister een hartaanval heb bezorgd. Ik ga in het midden van de kamer staan. 'Mattje, Jaimpje, mama, ik kom eraan.' Ik oefen een paar keer qua richting tegen mijn borst. Ik haal voor de allerlaatste keer heel diep adem, breng het mes snel naar mijn borst en voel nog snel een pijnlijke steek.

Toen werd alles zwart.