flowers | namjin

15

seokjin

"gülmeyi keser misin artık?"

alnıma buz tutarken kahkahalarla gülen namjoon'a sesleniyordum ama pek umurunda değil gibiydi.

"alfan burada acı çekerken nasıl böyle gülebiliyorsun, hiç mi vicdanın sızlamıyor?"

karnını tutmuş ve kendini durdurmaya çalışmıştı. "çok üzgünüm, gerçekten."

"tabii, belli oluyor."

"hem hangi alfamdan bahsediyorsun, sen mi yoksa changwook mu?"

yine gülmeye başlamıştı. o baskın dallama namjoon'un yanağını öptükten sonra bende ipler kopmuştu ve ona kafa atmıştım.

karşılık vermekte gecikmemişti maalesef. neyse ki müdahale etmişlerdi de uzamamıştı. onun için daha iyi olmuştu tabii ki yoksa ondan korkacak değildim.

yok daha neler.

"namjoon bence sen konuşmamalısın."

"niyeymiş o, yanlış bir şey mi söyledim?"

"bence konuşmamalısın, fikrimce."

gözlerimi kapatmış ve arkama yaslanmıştım. kargaşadan sonra hoseok bizi hemen eve yollamıştı ve namjoon'un dairesine gelmiştik.

"ayıp oldu adama."

"namjoon."

"tamam tamam ya sustum."

derin bir nefes aldım ve konuştum. "asıl sapık kimmiş onu da görmüş olduk."

kıkırdadığını duyabiliyordum. hemen gözlerimi açtım ve ona doğru döndüm; bu anı kaçırmak istemezdim.

"sapık değil o, sonuçta benden hoşlanıyor."

"ne yani, senden hoşlanan herkes yanağından öpebilir mi seni? onlar neden sapık olmuyor?"

"yah! onu mu dedim ben? bi' sevgilim olmadığı için..."

elini ensesine atmış ve gözlerini gözlerimden çekmişti. kahkaha atmadan duramamıştım, sesimi duyduğunda hemen bana bakmıştı.

"niye gülüyorsun, komik mi geldi?"

kaşlarını çatmış ve kollarını bağlamıştı. eğer sinirli göründüğünü düşünüyorsa yanılıyordu.

sonunda sustuğumda yanına oturmuştum. "hâlâ mı sevgilin yok?"

"yok."

"tüh! yazık olmuş."

kaşları havalanmış ve merakla bana bakmaya başlamıştı. "niye yazık olmuş?"

iyice yerime yerleştim ve ona yaklaştım; ama temkinliydim çünkü namjoon'du, belli olmazdı. bir daha dayak yemek istemiyordum.

"senin gibi birinin sevgilisi olmaması üzücü ama bulursun yakında; benim gibi."

"sen buldun yani?" kollarını çözdü ve tamamen bana doğru döndü. bana ayak uydurmasını sevmiştim.

"elbette buldum ama şimdiden söyleyeyim; en iyisini kaptım." göz kırptığımda gülmemek için kendini kastığını anlamıştım.

"hmm, seviyor musun onu?"

"ona aşığım."

güzel gamzelerini görmek kalbime iyi gelmiyordu.

"nasıl biriymiş aşık olduğun kişi?"