Roseta

CAPITULUS QUINDECIM

      Humalo ako sa ibang kapwa ko Demonyo nang makita ko si Roseta. Lumilipad din siya kasabay ng ibang Demonyo.

      Huminto ako.  "Roseta!"

      Lumingon siya sa gawi ko saka ngumiti at dali daling lumipad palapit sa akin. Ang ganda niya para siyang Anghel.

      "Evo!"  kumapit siya sa braso ko.  "Si Papa kelangan niya ng tulong parang nanghihina ang Papa ko!"

      Dinama ko nang malapad kong palad ang maamong mukha ng aking Kabiyak.  "Sasaklolo kami kay Tiyo. Roseta... nabuhay muli ang iyong Ina."

      Kita ko ang pagkabigla sa mga mata ni Roseta.  "Evo? T-totoo ba?"

      Tumango ako. "Oo."

      "Gusto kong sumama Evo. Gusto kong makita si Mama! Pangako hindi ako lalapit sa mga Mortal."

      Tinitigan ko siyang maigi.   "Sige... sumakay ka sa likod ko para mabilis tayong makarating doon."

      Umikot siya sa likuran ko saka kumapit sa magkabilang balikat ko.

     "Handa na ako Evo." 

     "Okay. Kapit lang Roseta.". saka ako mabilis na lumipad... masmabilis kami ni Dominico kumpara sa ibang Demonyo. Ikinapit ko sa likod ko ang mga braso ko para siguraduhing hindi malaglag si Roseta.

"TAMA NAAAA!!!! HINDI NA SIYA MAKALABAN!!!! MGA H*YOP KAYO! TAMA NA!!! MAAWA KAYO! BELPHEGOR!!!!"

      Tatlo laban sa isa. Hindi na sila naawa... Bagsak na si Belphegor hindi dahil sa mahina siya kundi dahil sa selyong nakasulat sa kinahihigaan niya.

       Itinali nila ang mga kamay ni Belphegor saka nila nilagyan ng kadenang barbwire ang leeg nito. Lalong tumulo ang luha ko dahil sa akin kaya nagkakaganito siya ngayon. Wala din akong magawa. Mahigpit ang kapit ko sa bakal kong selda.

      "O ano ngayon Demonyo? Asan Ang lakas mo? Wala kang kwenta!" sigaw ni James. Saka nito hinila ang kadena. Napahiyaw ako ng tumulo ang dugo ni Belphegor.

      "TAMA NA!!!! TIGILAN NYO NA SIYA!!! WALA SIYANG GINAGAWANG MASAMA!!! PABAYAAN NYO NA SIYA!!!!"

       Tumawa lang sila.

       "Tara. Ikadena nyo na yan diyan. May aasikasuhin pa tayo. Para mamaya kapag pinugutan na natin siya ng ulo.". utos ni James sa dalawa niyang kasama.

       Naiwan kami ni Belphegor.... umaagos ang dugo niya. Diyos ko bakit kelangang maging ganito. Sana Hindi nyo na lang ako binuhay uli kung ganito rin lang Ang sasapitin ni Belpepper...

      "M-monica... wag kang umiyak... Hindi pa ako mamamatay Imortal ako."

      Pero ramdam ko ang pagdurusa niya. Alam kong sinasabi niya lang yon para hindi ako mag-alala...

       "Sorry Belphegor...naghirap ka dahil sa akin..."

       "Hindi... Iuuwe kita nag-aantay sa atin si Roseta..."

       Pinilit niyang tumayo. Ngunit kada tayo niya nagliliwanag lamang ang simbolong kinalalagyan niya.

       "Tama na please wag ka na munang gumalaw..."

        Nakahiga lamang siya habang naliligo sa sarili niyang dugo….

       "Bakit ka pa pumunta?"  iyak kong tanong sa kanya....

       "N-naramdaman kita...Monica..."

       Pinapahid ko ang mga luha ko... hindi ko matanggap na nagkaganito siya. Ang Isang malakas at kinatatakutang Demonyo andito sa harap ko at naliligo sa sarili niyang Dugo... Sa nakalipas na labing anim wala siyang pinagbago... mabait at tapat pa din siya sa akin... Demonyo nga siya pero mabuti siyang Ama inalagaan niya si Roseta ang Anak namin at nanatili siyang sa akin lamang kahit Wala na ako... Ganito ba talaga dapat.