Reach The Top

Chapter 6

Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko. He left already. I'm explaining my side of story little by little but he didn't listen that much. Sinabi ko na kaya ako kumain ng penoy ay dahil wala akong kinakaing tanghalian.

He was rushing time. Kaya kahit ganoon ang nangyari ay bastahan niya itong kinuha at nagmadaling umalis.

The way he walked speaks disappointment. I was in fault. That was very careless of me. I should have a better mind.

Kung saakin ginawa yon, malamang ay ganoon rin ang galit na mamuo saakin. It's someone's hardwork and I ruined it.

Dapat sa canteen na lang ako kumain at tiniis ang pila. Dapat hindi na ako tumambay dito kahit gusto ko magpahinga. Dapat hindi na ako bumili kahit nagugutom ako. Ang daming "dapat" kong ginawa.

Kung puwede ko lang mabalik ang oras ay ibabalik ko. I can feel the frustration he is having now. That is twenty points. Ikaw ba naman ang mawalan non sa exam. Ano na lang ang ipapasa ni Ceasar? Reviewers niya na amoy suka?

Today is friday. Karamihan sa ganitong araw ay maraming estudyante ang gumagala kung saan. Kaya ang park na kanina ay maluwag, siyang unti-unting sumisikip sa pagdami ng tao.

Hindi iikot ang mundo ko kung mananatili ako dito sa kinauupuan ko. Sinakbit ko ang bag kong nangangamoy suka pa rin. Nai-imagine ko ang mga tao sa jeep na nababahuan saakin dahil sa hatid nitong amoy.

Naglakad ako kung saan may puno sa mga tabi. Hirap kasi maglakad sa ibang pathway mainit. Habang naglalakad ay humahampas sa mukha ko ang hangin. Ang hangin na nagpahamak saakin.

I was closed to the exit when I heard a man talked.

"Zel? Ikaw ba yan?"

Tumingin ang mata ko kung saan iyon nanggaling. It was Rai. He was holding a wallet and ice cream in a cup with spoon. Kasama nito si Rio na nakatalikod at hindi pa ako kita dahil iniintay na ma scoop ang kaniyang biniling ice cream.

"Hi." I simply answered.

"Anong pinuntahan mo dito?" boses niyang napupuno ng pagtataka.

"Ate! You're here! Hindi mo ako atitiis." Rio hugged my waist. I caressed his back and give him a smile.

"May kinita lang ako na kaibigan." I answered him while giving him the smallest smile I can give.

Tumango lamang ito at nagsimula nang kainin ang ice cream niya. Si Rio naman ay tuloy ang kapit saaking uniform at nung bumitaw ay hinawakan niya ang aking kanang kamay.

"Pili ka ate ng flavors. Ube at cheese." pangaalok niya saakin.

"Huwag na-"

"Kuya isa pa. Yung nasa cup. Mix." Rai said to the vendor.

"Mas prefer ko ang cone." pigil ko sa kaniya. Nanlaki ang mata niya sa sinabi ko. Para bang mali na cone ang pinili ko.

"Sige isa non kuya." magaabot sana ako ng pambayad pero naunahan niya na ako. Hindi siya ngumingiti. Masama pa nga ang tingin.

Ganito yata talaga ang astahan nito. Willing naman akong magbayad. Feelingero. Nagpasalamat na lamang ako ng pabulong at mukhang narinig naman nito.

"Ate sabay ka na ba saamin pauwi? Naka car si kuya." tanong ng kapatid ko habang kinakain ang kaniyang ice cream na purong ube.

"Huwag na mabaho ang bag ni ate. Natapunan ng suka. Baka mangamoy pa sa sasakyan ng kuya Rai mo-" napatigil ako. Why does my tone sounds like a sarcasm? I forgot to use soft words!

Nagmukha tuloy akong may ipinaparating. Bakit ba kasi ganon siya makitungo saakin? Naapektuhan tuloy ako.

"Yan pala yung naaamoy ko." sabay tingin niya sa bag ko sa likod. "Isa pa kuyang cup. Cheese lang." wika niya ulit sa nagtitinda.