KORALTANLAR

3.0

İYİ OKUMALARR<3

🌸

Kırılmaktan korkmuyorum artık, çünkü beni toplayacak insanlar var: Ailem, abilerim, sığınağım...

🌸

^^

Mahkemeye çıkartılacaktım. Hem de ne için,sırf iki tane dümbeleği patakladım diye. Onların da ne tatlı canı varmış öyle. Adalet dedikleri şey anca bize işlerdi zaten. Gerçek suçlular dışarda takım elbiseleriyle gezsin ben de bu gariban halimle hapishane yollarında gezeyim. Hem de bu yaşımda?

Mahkemeye reşit olmayanların çıkarılması diye bir şey var mıydı onu bile bilmiyordum ya da ıslahevine falan mı gönderilecektim. Bu konuda hiçbir bilgim yoktu ve kendimi kötü hissediyordum. Hukuk okumak isterdim ilerde ama sabıkalı biri hukuk okuyabilir miydi?

"Ahu?"

Daldığım yerden kolumun dürtülmesiyle çıkmıştım. Beynim kendini kapatmıştı mahkemeyi duyduktan sonra ve olacakları düşünmeye başlamıştı. Berk abime baktığımda endişeyle bana bakıyordu, diğerleri de öyle. Onlar serbestti en azından bu yüzden de bir yanım mutluydu. Bir yanım da ağlamak istiyordu ama herkesin önünde ağlamaktan utanıyordum ve gururuma yediremiyordum. Madem bir halt yedim sonuçlarına katlanacaktım.

"Gidelim o halde abi."

Sesimin kırgın çıkacağını sanmıştım ama düşüncelerimin aksine sesim net ve kendinden emindi. Boyun eğemezdim, şimdi olmazdı. Birilerine zarar vermiştim belki ama bu o kadar da büyük bir suç değildi, nefsi müdafa bile sayılabilirdi bir yerde. Bu günlere kolay gelmemiştim ben, bunu da atlatırdım alnımın akıyla.

Kendi kendime verdiğim gazdan sonra göğsümü gererek sırtım dik bir şekilde çıktım parmaklıkların ardında. Geride kalan Melis'e dönüp gülümsedim.

"Kendine iyi bak yoldaş."

"Yoldaş?"

Melisin şaşkınlıkla çıkan sesini ardımda bırakarak Berk abimle beraber çıktım. Diğerleri de peşimizden geliyorlardı ve ne yapacaklarını bilmiyorlardı, nasıl bir tepki vereceklerini bile bilmiyorlardı, öylece kalakalmışlardı. İçerdeki polisler kendi hallerindeydiler, kimse dönüp bize bakmıyordu. Abim bazılarına selam verdikten sonra yoluna devam ediyordu. Dışarıya çıktığında neler olduğunu anlamamıştım. Beni abim kendi arabasıyla mı mahkemeye götürecekti? Böyle bir prosedür var mıydı emin değildim.

"Abi mahkemeye gitmiyor muyduk?

"Gidiyoruz işte mahkemeye. Koraltanlar mahkemesine."

Abimin söylediklerinden hiçbir şey anlamıyordum ya da anlamak istemiyordum. Koraltan mahkemesi dediği neydi yani? Gerçek bir mahkeme yok muydu? Koltukta geriye yaslanıp neler olacağını beklemeye karar verdim. Ben Berk abimle onun arabasıyla giderken diğerleri ne yaptı hiçbir bilgim yoktu. ikimiz de sessiz kaldık

Tanıdık yollardan geçiyordu, eve gidiyor gibi görünüyordu. Mahkeme evde mi olacaktı, ne mahkemesiydi ayrıca bu? Serbest miydim değil miydim anlayamamışttım bir türlü.

"İn bakalım."

Abim çok ciddi görünüyordu o yüzden aksi bir şey söylemedim ve tekrardan onu takip etmeye başladım. Sonumuz hayır olsun. Evin kapısını açtığında içerisi karanlıktı. Sadece salondaki ışık açıktı. Biraz çekinerek salona doğru yürümeye başladım. İçerde gördüklerimle gözlerim şokla açıldı, her şeyi düşünmüş, her ihtimali kafamdan geçirmiştim ama böyle bir şeyi asla beklemiyordum.