KORALTANLAR

3.1

İYİ OKUMALARR<3

🎀

Güçsüzlük bir yenilgi değilmiş meğer; bazen teslim olmakmış, seni ayakta tutacak ellere.

🎀

Yakalanmıştım. Bu da yetmezmiş gibi tüm gözler bana dönmüştü. "Şey ya, şey... Faturam bitiyor da arıyorlar böyle yenileyeyim diye. Siz devam edin." dediğimde, odadaki bazı gözler şüpheyle bana bakmaya devam etti. Diğerleri ise konuşmaya ve yemek yemeye devam etti. Dikkat çekmemek adına Arasa bakmıyordum ama üstümdeki gözler çekilir çekilmez ona baktım. Bakışlarımı hissettiğinde, kafasını yemeğinden kaldırıp bana baktı. Ellerimi boğazıma götürüp baş parmağımla kesiyormuş gibi yaptım ve mırıldanarak "bittin sen" dedim. Bu hareketim karşısında kahkaha attı. Tüm evi inleten bir kahkahaydı ve şimdi herkesin dikkatini çekmişti. Buğra ona ters bir bakış atıp konuşmaya başladı.
Arasa'nın kahkahası yankılanırken, odadaki atmosfer bir anda değişti. Herkesin dikkatini çeken bu kahkaha, masadaki sohbetlerin kesilmesine neden oldu. Buğra, Arasa'ya ters bir bakış attı ve konuşmaya başladı. "Aras, biraz sessiz olabilir misin? Konuşmamız gereken önemli şeyler var," dedi. Onu ilk defa bu kadar sert bir halde görmüştüm.. Aras, Buğra'nın ciddiyetine aldırmadan gülmeye devam etti ve "Tamam, tamam, sustum," diyerek elini ağzına götürdü.Abimse ona sinirle bakıp tekrar konuştu. "Hayırdır, bu kadar komik olan ne?"  Buğra abimin içine Demir kaçmış olabilir miydi?
"Ya arkadaşım komik bir mesaj attı da ona güldüm." deyip susmuştu Aras. Daha doğrusu susmak zorunda kalmıştı çünkü abimler ona öldürecekmiş gibi bakıyordu. Onunla dans ettim diye böyle tavır sergiliyorlarsa kim bilir attığım mesajları görseler neler yaparlardı.

054***: Sanırım meydan okuyan sinirli haline düştüm.

Telefonum gelen mesajla titrediğinde çaktırmadan bakmıştım. Okuduğum mesajla kaşlarım çatılmıştı ve alttan Arasa baktım, gülerek beni izliyordu.

Ahu: Dur sen zahmet etme, ben seni sizin ajansın 6. katından düşürürüm.

Sinirle yazıp yolladım ve telefonu bir daha bakmamak adına uçak moduna alıp bacağımın altına koydum. Tekrar kahkaha sesi geldiğinde herkes yine Arasa baktı. Bu çocuk gerçekten arsızdı ya. "Arkadaşım... Çok şaka yapar da" mahçup bir şekilde konuşmuştu.  "Oğlum, arkadaşınla konuşmayı bırakıp masadakilerle konuşur musun ayıp oluyor." annesi fısıldayarak ona kızmıştı ama hepimiz duymuştuk. Aras da kafasını sallamakla yetinmişti sadece

"Aras kaç yaşındaydı?" annem meraklı bir şekilde Arasa bakıyordu. Onun sorusunun altında ben farklı şeyler sezmiştim ama çaktırmayacaktım. "18 yaşındayım."

"Yaa daha çok küçükmüşsün. Modellik, oyunculuk falan zor olmuyor mu bir de bildiğim kadarıyla baya takipçin var."

"Çok zor elbette ama ben işimi seviyorum. Çok takipçinin olması, insanların seni sevmesi güzel ama mahremiyet kalmıyor bir yerden sonra. Zor olsa da alıştım." sesi hüzünlü çıkmıştı acaba ne yaşamıştı diye merak etmekten kendimi alıkoyamadım.
"Bu yaşta bu kadar şöhret zor oluyordur elbette." babam da ona destek çıkmıştı. 

"Baba ben de neredeyse o yaşlarda girdim sektöre." Buğra abim kıskanç sesiyle ilgiyi kendisine çekmişti hemen. Bunda var bir şeyler ama bakalım yakında çıkar kokusu.
"Oğlum sen girdin girmesine de bu kadar ünlü değildin. Şimdi bile sana yapılan en ufak eleştiride ya da nefret yorumunda ben çok üzülüyorum ve o kişilerle fake hesaptan kavga ediyorum. Sen olgunlaşmış bir birey olduğun halde öylesin ama Aras daha çocuk." annemin fake hesabı mı varmış ve insanlarla kavga mı ediyormuş?
Bu kadın son zamanlarda beni sürekli şaşırtıyordu. Her seferinde daha ne olabilir diyordum ve her seferinde daha çok şaşırıyordum.