Loving Agon (Agony Series #1)

C39

"A—ano?"

"Ara, maghiwalay na tayo."

Napalunok ako kasabay ng pagpatak ng mga luha ko nang walang kurap. Mula sa pagkakasandal sa likod ng sofa ay umayos ako ng tayo saka pinunasan ang luha ko bago kumapit sa magkabilang braso niya na parang anumang oras ay aalis siya't iiwan niya ako. "B—bakit?" iyan agad ang lumabas sa bibig ko saka pinunasan ulit ang luha ko. "Agon, may—may nagawa ba akong mali?" mahinahon kong tanong at may pagmamakaawa sa mata. "Or hindi ka pa ba tuluyang magaling? Okay lang iyan Agon, okay lang sa akin. Huwag kang mag-alala sa gastusin dahil nakapag-ipon naman na tayo. Hmm?" Niyakap ko pa siya. Please, huwag mo akong iwan. Napahigpit ang pagkakayakap ko sa kaniya nang naramdaman kong kumakalas siya.

"A—Agon, h—huwag mo akong iwan, p—please?" Hindi ko makilala ang sarili ko. Noong bata pa ako, habang pinapanood ko si Mamang lumuluhod noon kay Papa, huwag lang kaming iwan nito, nasabi ko noon sa sarili kong kapag may tao mang gustong iwan ako, ihahatid ko pa ito. Pero ito ako ngayon, nagmamakaawa. Pakiramdam ko'y kumalas mula sa akin ang katinuan nang nakakalas siya mula sa pagkakayakap ko. "A—Agon?" tanong ko pa sabay sunod sa kaniyang papasok ng kuwarto. Agad akong lumapit sa kaniya nang nakita ko siyang nakaupo sa tabi ng durabox niya at iniisa-isa niyang kinukuha ang mga damit niya roon habang hindi nagsasalita.

Pinunasan ko ang luha ko dahil alam ko na ang balak niyang gawin. "Agon naman," iyak ko pa saka ibinalik sa durabox niya ang damit na inilagay niya sa maleta. Ganoon palagi ang ginagawa ko. Kada may inilalagay siya sa maleta niya'y ibinabalik ko ito sa lagayan ng damit niya. "Agon naman, huwag mo namang gawin ito, please?" Sabay balik ko ulit ng t-shirt niya sa durabox. "May mali ba akong nagawa? Sorry, hindi ko na iyon gagawin ulit." Kailan man ay hindi ako nag-sorry nang walang dahilan. At ni minsan, hindi ko naisip na magagawa ko iyon. "Sabihin mo lang Pa, hindi ko na iyon uulitin." Iling ko pa, habang nakatingin pa rin sa kaniya habang deritso lang naman ang tingin niya sa inaasikaso niya. Patuloy kami sa paggulo ng mga damit niya.

Naglagay ulit siya ng damit niya sa maleta, kinuha ko naman ito ulit saka ibinalik sa durabox. Dahil sa ginawa ko'y nakita ko ang ring finger kong wala pa ring suot na singsing. "D—dahil ba ito sa pagsangla ko ng singsing? Bukas, makukuha ko na iyon—" tumayo ako kaagad nang tumayo siya at lumabas ng kuwarto nang walang dala.

Malapit na siya sa pintuan, sa main door nang naabutan ko siya kaya niyakap ko siya mula sa likuran. "Agon please, magsalita ka naman, hindi iyong ipinapahula mo ako sa nangyayari," I cried out. Wala na akong pakialam kung may makarinig man sa akin. What matters to me right now is I want him to stay. Walang hiwalay-hiwalay lalong-lalo na't nangangapa ako kung ano ang dahilan.

"Arrietty, let go," mabigat ang pagbigkas niya nito, halatang seryoso pero hindi ako bumitiw.

Umiling ako habang nakasandal ang mukha ko sa likod niya. Basa na ang ilang parte ng damit niya dahil sa luha ko. "Sabihin mo muna ang dahilan kung bakit bigla ka na lang makikipaghiwalay. Okay naman tayo kanina, 'di ba?" Tumingin-tingin pa ako sa paligid. "Or pina-prank mo ba ako?" Tumingin ulit ako sa ibang banda, naghahanap ng camerang nakatago. "Kung oo, Agon, hindi ito nakakatawa. Hindi ako natutuwa." Hinigpitan ko ulit ang pagkakayakap sa kaniya nang sinusubukan niyang kalasin ang pagkakayakap ko sa kaniya. "Agon please, huwag kang umalis?" iyak ko ulit nang nakakalas na siya.

Tuluyan akong bumagsak. Napaluhod. Nanghihina ang mga tuhod ko habang sinusubukang intindihin ang nangyayari. Okay lang naman kami, hindi ba? Tiningala ko siya. Kanina, nakatalikod siya at halatang aalis na. Ngayong nakaluhod ako ay halatang nag-aalinlangan na siya. Dahan-dahan kong inabot ang kamay sana niya pero itinaas niya ang dalawang kamay na parang sumusuko, kaya iyong laylayan ng damit niya na lang ang hinawakan ko bilang suporta dahil gusto kong bumalik sa pagkakatayo. "Agon... dito lang tayo, please?"