လင်းမိန်ယွဲ့ ရှက်စိတ်နှင့်ဒေါသကြောင့် နှုတ်ခမ်းတွေအားပြတ်ထွက်မတက်ဖိကိုက်ထား၏။
ကိုကိုက ဘာမဟုတ်တဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့သူ့ကိုလျစ်လျူရှုတယ်ပေါ့။သူ့ကိုလူတွေရှေ့မှာအရှက်ရအောင်လုပ်တယ်။
အဲ့လူကယောက်ျားတစ်ယောက်လေ သူ့ထက်ဘာတွေများသာနေလို့လဲ။
မုန်းလိုက်တာ အဲ့ဒီ့လူကိုသတ်ပစ်ချင်လောက်အောင်အထိမုန်းတယ်။
~~~~~~~~~~~~~~~~
"ဟို....ကျွန်တော်လက်ခံပါတယ်။
"ကျေးဇူးပါCEO ရှောင်းရယ်။ ဦးလေးရဲ့သားက မင်းလိုငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့အောင်မြင်နေသူကိုအတော်လေးစားအားကျနေတယ်ထင်ပါရဲ့ ဦးလေးကုမ္မဏီမှာအလုပ်သင်ဝင်လုပ်ဆိုတော့ပြောလို့ကိုမရဘူး။ CEO ရှောင်းရဲ့ကုမ္မဏီလည်းဆိုရောချက်ချင်းကိုလက်ခံတော့တာ။
"ဟင်းဟင်း
ရှောင်းကျန့်မချိပြုံးလေးပြုံးလိုက်၏။ ဝမ်ရိပေါသူ့ကိုလေးစားအားကျလားမသိပေမဲ့သူ့ကိုဖွန်ကြောင်တော့မှာကိုတော့အတိအကျသိသည်။ ဝမ်လူကြီးမင်းကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျလာပြောတာကြောင့်ငြင်းလို့၍လည်းမရပေ။
ဆိုင်ဲကယ်ပြိုင်ပွဲနေ့တုန်းကလည်း သူ့ကိုမျက်နှာပြစရာနေရာမရှိအောင်လုပ်၏။လူတွေဟာသူတို့နှစ်ယောက်ကိုကွက်ကြည့်ကွက်ကြည့်နှင့် ဘယ်လိုက်ဖက်ကြောင်းကိုအမျိုးမျိုးအဖုံဖုံပြောဆိုနေကြသည်မို့ရှောင်းကျန့်မှာရှက်ရှက်နဲ့သာ ပြေးထွက်ခဲ့ရ၏။အားလုံးရဲ့တရားခံဝမ်ရိပေါ်ကတော့အပြုံးမပျက်ကျေနပ်အားရသည့်ရုပ်နှင့် လမ်းတွေ့သမျှလူတိုင်းကိုလည်းလက်တွေပြနှုတ်ဆက်ကာ
"ကျွန်တော့်ကောင်လေးက ရှက်သွားတာ"ဟုပိုင်စိုးပိုင်နင်းအရှက်မရှိလိုရ်ပြောနေ၏။ထို့ကြောင့်ရှောင်းကျန့်မှာကားပေါ်ပြေးတက်ကာအမြန်မောင်းပြီးအိမ်ကိုပြန်လာလိုက်၏။
ထို့နေ့ကစပြီးဝမ်ရိပေါ်အားသူရှောင်နေခဲ့၏။ဖုန်းခေါ်လည်းမကိုင်သလို။ကုမ္မဏီကိုလိုက်လာရင်လဲတွေ့ဖို့ငြင်းလွှတ်၏။
အခုတော့ထိုကောင်လေးကစိုက်စိုက်မြိုက်မြိုက်သူ့ဆီကိုရောက်လာလေပြီဖြစ်၏။
