ရိပေါ် တစ်ယောက်ခွဲခန်းရှေ့မှာခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန်လျှောက်နေမိတယ်။
စိတ်ထဲမှာလည်းကမ္ဘာပေါ်က ရှိသမျှဘုရားတွေကို
"ရှောင်းနဲ့သူတို့ကလေးလေးကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ရှိစေဖို့ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
"သားရယ် စိတ်အေးအေးထားပါ။
"အေးလေကွာ မင်းတုန်းကငါလည်းအဲ့လိုဘဲ။ စိတ်မပူနဲ့ အဆင်ပြေသွားမှာ။
"နာ..နာရီဝက်တောင်ရှိနေပြီလေ ပါးရဲ့.. ဘာသံမှမကြားရသေးဘူး။
ရိပေါ်အသံတွေတုန်ပြီး ဒူးတွေလည်းခွေကျချင်နေပြီ
ဒယ်ဒီနဲ့မာမီက
နှစ်သိမ့်ပေးနေပေမဲ့ သူရတက်မအေးနိုင်သေးပေ။
သူ့ရင်ထဲမှာအတိုင်းအဆမဲ့ပူလောင်နေဆဲ။
"အူဝဲ။
"ဟမ်...
ရိပေါ်နေရာမှာတင်ခွေကျသွားတယ် ။
"ကျွန်...ကျွန်တော့်ကလေးလေး။
မားနဲ့ပါးကပြေးလာပြိီးသူ့ကိုဆွဲပွေ့ထားတယ် ။
မားကလည်းမျက်ရည်စတွေနဲ့.
"ရှောင်းး...ရှောင်းရောအဆင်ပြေလား။
ရိပေါ်ဟာခွဲခန်းထဲကထွက်လာတဲ့သူနာပြုစီပြေးသွားလိုက်ပြီး
"ရှောင်းးရှောင်းရော ကလေးရဲ့ပါးပါး
"စိတ်မပူပါနဲ့ရှင့်လူကြီးရောကလေးပါ ကောင်းပါတယ်။ လူနာကတော့ပင်ပန်းပြီးအိပ်ပျော်သွားပါတယ်။
ပြီးရင်အခန်းရွှေ့ပါ့မယ်။
ရိပေါ်ကနောက်ကထွက်လာတဲ့သူနာပြုလက်ထဲက ကလေးလေးကို
ကြည့်ရင်းမျက်ရည်တွေဝဲလာတယ်။
"သားယောက်ျားလေးပါရှင့်။
"ကျွန်..ကျွန်တော့်သားလေးကိုပေးပါ။
"ဒီမှာပါရှင့်။
ရိပေါ်က သားေလးကိုချီလိုက်ရင်း
မျက်ရည်တွေလည်းကျနေမိတယ်။
သူ့သားလေးက ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့ ချစ်စရာကြီး။
ဒယ်ဒီနဲ့မာမီက အနားရောက်လာပြီး
သားလေးကိုကြည့်ကာ
"သားငယ်ငယ်တုန်းကလိုဘဲ။
"မင်းသားကတော့ မင်းရုပ်ပါကွာ။
ဒယ်ဒီနဲ့မာမီလည်းမျက်ရည်တွေဝဲနေ၏။
