Sinek Valesi | Texting

2.8

Yorumlarınızı da okuyayım canimsss💋💋

***
Zeynep'in saçlarını geriye doğru okşarken yüzüne bakıyordum. Doktor vitamin ve kansızlık yüzünden böyle olduğunu söylemişti. Şimdi ise serumun bitmesini bekliyorduk.

"Yüzü çok solgun görünüyor," diyen Nilay'a bakmadım. Gerçekten de yüzü çok solgundu. Seruma baktığımda artık bittiğini fark ettim.

Sandalyeden kalkarken, "Ben hemşireyi çağırayım," dedim ve Nilay'ın omzuna dokunup serumu takan hemşireye bittiğini söyleyip oradan çıktım.

Zeynep'i bu andan sonra yalnız bırakmayacaktım. Annem ve babamla konuşmuştum, babam Zeynep'in bizde kalacağını söylemişti. Ailesini aramamıza rağmen kimse umursayıp gelmemişti bile.

En üzücü olanı da buydu.

Burnumu çekip dolan gözlerimi sildim. Biraz hava alsam iyi olurdu. Dışarı çıktığımda Poyraz'ı banklardan birinde otururken gördüm. Onun yanına doğru ilerlerken hastane bahçesinde geziniyordu bakışlarım. Gökhan'ı görmemiştim. Nereye gitmişti ki?

Poyraz'ın omzuna dokunup daldığı boşluktan sıyrılıp bana bakmasını sağladım. Yanına oturunca elimi tutup tersine dudaklarını bastırdı. Hafif bir tebessüm oluşmuştu yüzünde. Bu beni de mutlu etmişti.

"Zeynep uyandı mı?"

"Hayır," dedikten sonra başımı omzuna yasladım. Ne olursa olsun Poyraz sığınmaktan korkmayacağım bir limandı benim için. Hayallerimde, geleceğimde, bugünüm ve yarınımda yanımda olmasını dilediğim kişiydi.

Ve ben de daima onun yanında olacaktım.

"Bu akşam beraber antrenman yapalım mı?" Poyraz'ın dediği şeyle başımı kaldırıp gülümsedim. Ciddi olup olmadığını merak eder gibi yüzüne baktım ama Poyraz böyle durumlarda hep ciddiydi zaten.

"Olur," dedikten sonra yanağından öptüm. Muhtemelen yarın yapılacak maç için moral toplayacaktı. Ve sevgilimin yanında olup ona destek olmalıydım. Yarın yapılacak maç kariyeri açısından büyük önem taşıyordu.

Poyraz'ın da en az benim kadar Zeynep'in içinde bulunduğu duruma üzüldüğünü biliyordum. Çünkü bizler arkadaştık. Ve arkadaşlar üzülürdü. Zeynep, Nilay, Can ve Gökhan... Arkadaş sıfatına yakıştırdığım şahane insanlardı.

Oysa ki ben hiçbir zaman, yanımda olduğunu hissettiren arkadaşlara ve sevgiliye sahip olamayacağım gibi hissediyordum.

Şimdi ise hayatın tadını çıkarmak, onlarla beraber olmak demekti.

Zeynep'in yanına gitmek için elinden tutup Poyraz'ı da kaldırdım. Gülümseyip yanağından öptüm. Kolunu omzuma sarıp, saçlarımın üzerinde öptü.

Zeynep'in yanına döndüğümüzde herkesin burada olduğunu görüp Poyraz'dan uzaklaştım. Uyanmış olduğunu gördüğümde, "Zey," dedim dudak büzüp, sıkıca sarıldım boynuna.

Zeynep'te bana sarılmıştı. Geriye çekildiğimde alnından öpüp yanına oturdum. Başını omzuma yaslamıştı.

"Doktora son kez görünüp çıkalım kızım." Annemin söylediğiyle başımı sallayıp Zeynep'in omzunu okşadım. Sesini çıkarmamıştı. Nilay saçlarını örmüş, ben ayakkabılarını giydirmiştim. Annem kolundan tutarak yanında yürümesini istemişti Zeynep'in. Diğer koluna Nilay girince arkasından dalgın bir şekilde bakan Gökhan dikkatimi çekti.

Şu an ne düşündüğünü, ne hissettiğini merak ediyordum. Zeynep'in onun için farklı anlamlar taşıdığına çok emindim nedense.

Gökhan'ın yanından geçerken, "Biraz konuşalım mı?" diye sordum. Daldığı boşluktan sıyrılıp başını salladı. Eliyle geçmem için işaret verince önünden geçip yürüdüm. Poyraz'ı görünce, "Gökhan ile biraz konuşacağız aşkım," dedim. Başını sallayıp Gökhan'a baş selamı verdi.