Yerde geriye doğru sürünürken üzerime adımlayan beş maskeli adama bakıyordum.Güldü bir tanesi,bu bariz bir 'sen şimdi elimize düştün' gülüşüydü.Daha ne yaptığımı bile bilmiyordum.
İçlerinden bir tanesi daha da öne çıktı ve yerde olduğum için bir diz...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Öldük,ölümden bir şeyler umarak. Bir büyük boşlukta bozuldu büyü. Nasıl hatırlamazsın o türküyü, Gök parçası,dal demeti,kuş tüyü, Alıştığımız bir şeydi yaşamak. Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok; Yok bizi arayan,soran kimsemiz. Öylesine karanlık ki gecemiz, Ha olmuş ha olmamış penceremiz; Akarsudaaksimizden eser yok.
BEĞENİRSENİZ ÇOK MUTLU OLURUM KUZULAR,İYİ OKUMALAR 🌹🫀🤍
|
16.26 Türkiye/İstanbul
Dizlerimin üzerine çökmüş geçmişime,şimdime ve geleceğime ağlıyordum.Birraz daha dinginleşmiştim.Az önceki kırgınlık yoktu üzerimde.Kime neden kırılmalıydım ki?
Ellerimle yerden destek alıp kalkarak bana acıyarak bakan buz mavisi gözlere diktim elalarımı.Yavaş adımlarla yürüyerek karşısına geçtim.Daha fazla ezdirmeyecektim kendimi.Yalnızlığım en okkalı şekilde bir kez daha vurulmuştu yüzüme.İşaret parmağımı kaldırıp göğsüne vururken bile artık hiçbir şeyden korkmadığımı fark ettim."Seni temin ederim ki bu yaptıklarına çok pişman olucaksın"
Hep ve en iyi yaptığı şeyi yaparak bu söylediğime de güldü."Sonunda karşımda küçük bir kız çocuğu yok,cesur bir kadın var.Şaşırt beni Umay"
"O küçük kızı içimden sökerek aldığın için vicdan azabından kıvranacaksın ama seni asla affetmeyeceğim corvus,asla!"
Gözlerini kıstı."Ne olur affet beni" bir kere daha güldü ardından ciddileşti."Hamleni bekliyor olacağım." Onu arkamda bırakıp seri adımlarla lunaparktan çıktım.
Kapının önünde bekleyen şoför beni görünce kapıya yönelmişti ki ona doğru gelmediğimi fark edince arkamda bir noktaya baktı.Onların ters yönünde yürüdüm sadece.Arkamda büyük ihtimalle corvus vardı ve bir şey demediğine göre şu an ben onlardan uzaklaşabiliyordum.
