İMKANSIZ AŞKIM

YORULMAK

O anların  aklıma gelmesiyle elim aletime gitti.O an erkekte olduğumu farkettim ve bu sadece onun kokusuyla olmuştu.

Bı an sanki beni biri görüyormuş gibi çok utanmıştım.Kendimi hemen banyoya atıp soğuk duş aldım,anca kendime gelirdim.

İşe gitmek için birazdan evden çıkacaktım.Umarım yorucu geçmezdi.
Ayakkabılarımı giydim ve merdivenlerden aşağı indim.Bizim apartmanda asansör yoktu ama ben ikinci katta oturduğumdan pek önemsemiyordum.Zaten kirasının diğer yereler göre uygun olmasından seçmiştim burayı aynı zamanda.

Cafe buraya yürüme mesafesinde yarım saate yakın sürüyordu ama ben yine de dolmuş yerine yürümek istedim.
Yürürken çoğu şeyi düşünme fırsatım da oluyordu.

Kulaklığımı takıp bir müzik açıp kafeye doğru yürüdüm.
Tam zamanında gelmiştim hemen anahtarla girdim içeriye kısa bir etrafı temizledikten sonra 2 müşteri geldi.

Biri çay diğeri filtre kahve istemişti.
Siperişlerini verdikten sonra kapıdan Handan Hanım geldi.Kafenin sahibiydi ve çok tatlı bir kadındı ama eşi için aynı şeyi söyleyemezdim.Kendisi ona abla dememizi istese de ben yine de patronumuz olduğu için Hanım diyordum.

"Merhaba Handan Hanım günaydın"
"Günaydın canım hem hala ne hanımı abla de dedim ya"diyip güldü.
"Tamam söylemeye çalışırım"diyip bende gülümsemesine karşılık verdim.
O direkt kasa tarafına geçip hesap işlerine başladı.

Bende garsonluk ve içecekleri hazırlıyordum.
Ben ve Hakan çalışıyorduk burada sadece öğrenciler dışında pek gelen olmuyordu zaten.

İki  gün Hakan iki gün ben geliyordum.Diğer günler Handan Hanım gerek olmadığını söylemişti.Paramızı günlük alıyorduk.Benim için harçlığımı çıkarmak için iyi oluyordu.Günlüğümüz  beş yüz liraydı.

"Bakar mısınız?"sesiyle bir müşterinin daha geldiğini anladım.
Onun da istediği Türk kahvesini verdikten sonra mutfağı toparladım.

Bu şekilde gün geçmişti.Handan Hanım iki saat önce gitmişti.Bende dükkanı toparlayıp çıkacaktım şimdi.
Beklediğimden biraz daha kalabalık geçmişti bugün.

Cafenin kapısı arada sıkışıyordu.Bu yüzden kitlemesi de zor oluyordu.Zor bela kitledikten sonra eve doğru yürümeye başladım.
Bu sırada karşıdan gelen Hakan'ı gördüm.
Bugün niye buraya gelmişti ki?

Benim yanıma yürüdüğünü anladım ama yüzünde gördüğüm kırmızılıkla donup kaldım yerimde.
O hızlı adımlarla yanıma geldi.
"Cüneytle ne konuştunuz,niye ayrıldın ondan?"diyerek direkt konuya girdi.
Normal soruyordu ama sinirli gibiydi de.

"Yüzüne ne oldu,kim yaptı Hakan?"dememle güldü.
"Hadi ya bilmiyor musun gerçekten?"
demesiyle ben daha çok şaşırdım.
Benimle ne alakası vardı ki?

"Ne demek istiyorsun anlamadım,açık konuşsana ayrıca"diyerek ben bir anda bağırarak yükseldim.
O da benden bunu beklemiyor olacak ki şaşırdı.
Bende sinirlenmiştim gerçekten işten çıkmıştım ve yorulmuştum zaten.

"Tamam o zaman "diyerek o da yükseldi.
Onunla asla bu şekilde konuşmazdık.Çok güzel bir arkadaşlığımız vardı en azından ben öyle sanıyordum.

"Cüneyt'e ne söyledin de gelip benimle kavga etti?Geldi ağzıma vurdu bir tane sonra sizi benim ayırdığımı söyleyip durdu"

"Bak Cüneytle niye kavga ettiniz bilmiyorum,biz iki gün önce ayrıldık ondan sonra da zaten ben Cüneyt'i hiç görmedim.Sana niye vurdu onu da bilmiyorum tamam mı?"

"Nasıl yani bu kadar mı?"

"Evet ben hiçbir şey söyledim ona, bizim ayrılma nedenimiz farklıydı zaten. O yüzden bana saçan sapan imalar yapma yeter ,gitmek istiyorum şimdi"diyip yanından gidecektim ki beni durdurdu.

"Sana onla sevgili olma diye en başından söylemiştim değil mi?Böyle olacağını biliyordum zaten"diyip ofladı.

Beni daha da sinirlendiriyordu dedikleriyle.
"Bak yeter tamam mı aranızdaki olayın benimle alakası yok.Gitmek istiyorum artık."

"Ama bana gelip benim yüzümden ayrıldığınızı söylüyor.Bak Cenk umarım yalan söylemiyorsundur."diyip tekrar diklendi.

"Bek gerçekten yeter tamam mı yalan falan söylediğim yok. Burada yalan söyleyen biri varsa bu demek ki Cüneyt bunu anla önce.
Cüneyt'e de söyledim,ilişkimiz kesin olarak bitti.Sende en baştan beri desteklemiyordun zaten senin de istediğin oldu.Mutlu olabilirsin şimdi. İkinizde benimle konuşmayın artık istemiyorum"diyip hemen yanından gittim.

Artık konuşmak istemiyordum kimseyle.
Gerçekten yorulmuştum.Hemen eve gidip ağlamak istiyordum.İnsanların içinde ağlamak istemiyordum.
Hızlı adımlarla gittim hemen eve.
Eve girer girmez kapının önüne çöküp ağlamaya başladım.
Artık sadece onu istiyordum.