Gerçekten yorulmuştum.Hemen eve gidip ağlamak istiyordum.İnsanların içinde ağlamak istemiyordum. Hızlı adımlarla gittim hemen eve. Eve girer girmez kapının önüne çöküp ağlamaya başladım. Artık sadece onu istiyordum.
Artık ağlamalarım yavaş yavaş kesilmişti. Arada bir iç çekiyordum sadece. Parke zeminden kalkıp kendimi koltuğa attım.
Cüneyt niye yalan söylemişti ki? Hakan da sanki beni tanımıyormuş gibi gelip benden hesap sormuştu. Artık istediklerini yapabilirlerdi çünkü onlarla bir daha görüşmek istemiyordum.
Kalkıp üzerimi değiştirdim. Karnım açlıktan guruldamaya başlamıştı artık. Güzel bir soslu makarna yapmaya karar verdim. Uzun zamandır film izlemiyordum belki de bir film izleyebilirdim.
En sonda makarna olduğunda merak ettiğim filmi açıp izledim.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
#MAVİ EN SICAK RENKTİR
Gerçekten filmi çok beğenmiştim.Uzun bir zamandan sonra böyle bir gece gerçekten iyi hissettirmişti.
Biraz kafamı dinleyip kendime zaman ayırmak iyi gelmişti. Artık düşünmekten gerçekten yorulmuştum.
Yeni aldığım şaraptan içmeye karar verdim. Çok nadir ve güvendiğim insanların yanında alkol alan biriydim. Ama bu gecelik kendime izin vermiştim. Kadehe biraz koyduktan sonra arkaya telefondan hafif bir müzik açtım.
I FALLOW RİVERS-LYKKE Lİ
Şarabın tadı gerçekten güzeldi ama yine de bir öğrenci olarak parama üzülmüştüm işte. Bunu sonra düşünmeye karar verdim ve şaraptan bir yudum daha aldım.
Bir anda kapım çalmaya başladı ama bu normal bir çalma değildi çünkü gelen kimse çok sert bir şekilde vuruyordu. Açıkçası çok korkuyordum,açmasamıydım acaba?
Saat ona geliyordu.Kimdi ki bu saatte? Kapıya yaklaştım.Ama daha sert vurmaya başlamıştı. Kapı deliğine eğilip baktım.Cüneyt,eli yüzü kan içinde korkmuş bir şekilde kapıma sert bir şekilde vurmaya devam ediyordu.
Gitmiyordu ve birazdan komşular gelirdi seslere.Kimseyle uğraşmak da istemiyordu çünkü komşuları pek iyi insanlar değillerdi. En sonunda mecburiyetten açmak zorunda kaldım. Kapıyı açmamla ayaklarıma kapanması bir oldu.
"Bak özür dilerim tamam mı bir daha seni rahatsız etmicem ,gerçekten özür dilerim,lütfen beni affet olur mu birdaha karşına da çıkmayacağım.Bir daha beni görmeyeceksin de.Ona da söyle senden af dilediğimi.Lütfen bir daha bana bulaşmasın.Lütfen lütfen ,tekrar özür dilerim gerçekten"diyip ,ben daha bir şey diyemeden kalkıp koşarak gitti.
Ne olmuştu şimdi?Hakanla kavga etmemişlerdi.Arkasından uzunca baktım.Kim dövmüştü onu?Bir daha Cüneyt'i görmeyecek miydim yani?
En sonda kapıyı kapatıp içeri girdim. Telefonla Cüneyt'i aradım.Ne olduğunu bana anlatmalıydı. Beş defa çaldırmıştım ama hiç birini açmadı. En sonda tekrar arayınca beni hepten engelledi.
Hakan'ı arayıp olanlardan bahsetmeli miydim acaba?Ama bugünkü olanlardan sonra aramamaya karar verdim.Benden uzak durmaları benim için daha iyiydi ama Cüneyt'in yüzü de gerçekten kötü duruyordu.
Olanlardan sonra tek bir kişi geliyordu aklıma ama o olabilir miydi ki?
