Eve geldiğimde burnuma gelen hafif kokusu şimdi ciğerlerime net bir şekilde işlemişti. "Sigaranın kokusu bile senin bebek kokunu geçirmemiş."dedi.
Bense dilim tutulmuş gibi kalmıştım.Heyecandan ve şaşkınlıktan sesimi bile çıkaramamıştım.
Heyecandan kalbim yerinden çıkacak gibi hissediyordum. Dilim tutulmuş gibi hissediyordum anlamsızca. Söylemem gereken çok şey vardı ama hiçbiri ağzımdan çıkmıyordu.
Kafasını yavaşça boynumdan kaldırdı.Benden cevap beklediğini bakışlarıyla açıkça belli ediyordu.
Ona cevap verip vermemek arasında kalmıştım ama dayanamayıp"Sen söyle o zaman,yarın uyandığımda yanımda olacak mısın yoksa yine kaçacak mısın?" dedim sakince.
Bu cevabıma hemen karşılık verdi sanki bunu diyeceğimi biliyormuşçasına"Sana bağlı her şey biliyorsun.Ben olmadığımda nasıl berbat bir hâle geldiğini gördün."dedi.
Bunu demesiyle belli etmemeye çalışsamda içten içe üzülmüştüm.Çünkü haklıydı başaramamıştım işte.O gittikten sonra hiçbir şeyi yoluna koyamamıştım.
O içimden geçirdiklerimi anlamışçasına dudaklarından kısa ama garip bir gülüş geçirdi.Sonra da hiçbir şey olmamışçasına bana "Ee söyle bakalım Cüneyt'in ayaklarına kapanması sana nasıl hissettirdi?"
"Sen bunu nerden biliyorsun?Sen yaptın her şeyi,sen tehdit ettin Cüneyt'i değil mi?" Kendi içimde hep bunun şüphesini duyarken şimdi onun ağzından duymak beni kötü hissettirmişti.
Beni hiç takmadan elimi tutup yanağımdan hafifçe öptü"Niye şaşırmış gibi yapıyorsun Cenk hep benim yaptığımı biliyordun"diyerek gülümsedi. O anda bile onun gülüşünün güzelliğini düşünüyordum.Oysaki onun gülüşü sıcaklıktan çok uzak ürkütücüydü.Gözlerindeki dağları ben yarattım ifadesi yerini koruyordu.
Sanırım bu yolda tek normal olmayan kişi Kenan değildi.Onun psikopat olma ihtimali bile geliyorken bazen aklıma, ya ben diye geçirdim içimden.Ona bağımlı salağın tekiydim. Onsuz olamayacağını bile kabullenmiştim.Peki ya bundan sonrası?
Elimden daha sıkı bir şekilde tutup beni yatağa çekti.Yavaş adımlarla yatağın yanına geçtik. Belimden ve bacaklarımdan tutup beni kaldırdı.Yan bir şekilde beni kucağına alıp yatağa uzandık.
İkimizden de ses çıkmıyordu.Peki ben niye huzurlu hissediyordum.Onun gittiği günden beri bana uğramayan huzur şimdi bu adamın kollarında bana kucak açıyordu. Aramızda o kadar yalan varken böyle olmamalıydı.
Elini belime çıkarıp okşamaya başladı. "Artık sen bensiz bende sensiz olamam.Bence bunu net bir şekilde anladın ben yokken.O yüzden şimdi sadece birbirimize odaklanalım olur mu sevgilim yoksa başka insanlar üzülür "demesiyle içim bir garip olmuştu.
Artık canım eskisi gibi bağırıp çağırmak istemiyordu,artık canım onsuz olmak da istemiyordu.Bu hissettiklerim doğru değildi ama ben kararımı vermiştim.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
