İMKANSIZ AŞKIM

SEN KORKAKSIN

Olanlardan sonra tek bir kişi geliyordu aklıma ama o olabilir miydi ki?

Sabah kalktığımda saat altıya geliyordu.Olanlardan sonra gece pek uyuyamamıştım.
Bu yüzden kendimi yorgun hissediyordum.İşe gidesim yoktu ama yine de kendimi zorladım.Bu haftaki son günümdü zaten.

Elimi yüzümü yıkayıp üstümü giyindim.
Kahvaltıyı hazırlamaya üşenip es geçtim.Markete uğrayıp atıştırmalık alacaktım.
Kapıyı kitleyip çıktım.Bugün hava diğer günlere göre biraz daha iyiydi.

Halâ aklıma Cüneyt'in ayağıma kapanması geliyordu.Ulaşamıyordum da beni engellemişti.Her şeye rağmen yine de ona bir şey olmasını istemiyordum işte.

Bunu yapan kişinin içten içe Kenan olmasını istiyordum.Çok acınası hissediyorum bunları düşünürken ama gelmesini istiyordum.
O gittiğinden beri hayatım yolunda gitmiyormuş gibi hissediyorum.

En sonunda düşünmeyi kesip yoluma baktım.Gördüğüm ilk markete girip atıştırmalık aldım.
İşe bugün biraz erken gelmiştim.
Kafenin kapısını açıp girdim.Etrafı toparladıktan sonra mutfak tarafına geçtim.

Müşteriler yavaş yavaş gelmeye başlamıştı.En son bir espresso ve bir türk kahvesini masaya bıraktıktan sonra çıkan bulaşıkları yıkamak için mutfağa geçtim.

Bir süre sonraysa içeri Handan Hanım girdi.
"Cenk senle bir şey konuşabilir miyiz oğlum"

"Tabi Handan Hanım yani Handan Abla"dememle o da güldü.

"Bu sabah Hakan geldi.Benimle bir şey konuşmak istediğini söyledi.Biz memlekete dönüyoruz Cüneytle dedi.Senin de haberin yok gibiydi söylemek istedim.Birde gelip istifasını verdi işte."dedi.

"Ben bilmiyordum yani ne Hakan ne de Cüneyt bana hiç bahsetmedi çok ani oldu."dedim.Çok şaşırmıştım hem de ne diyeceğimi bilememiştim.

"Evet bende şaşırdım.Hakan gittiği için onun yerine birini bulmam lazım.Kapıya ilan asabilir misin?"dedi.

"Tabi birazdan burada işim biter hemen asarım"dedim.
"Tamamdır teşekkür ederim oğlum,bende kasanın oradayım bir şey olursa"dedi.
Bende kafamı sallayıp gülümsedim.

Gerçekten ne oluyordu bunlara ya böyle ?Hakan'ı her ne kadar yaptıklarından sonra aramak istemesem de Handan Hanım'ın anlattıklarından sonra merakıma yenik düşüp aramaya karar verdim.

Hemen mutfaktaki işimi bitirip bir kağıda çalışma ilanı hazırlayıp cafenin girişindeki cama astım.

Sonra mola saatim gelmişti zaten.Hemen telefonumu siyah ceketimin cebinden alıp aradım.

İlkinde açmadı sonra tekrar aradım.Bu sefer meşgule attı.
Tekrar aradım merakıma yenik düşüp bu sefer açtı.

"Ne var ne arayıp duruyorsun?"dedi sinirli bir şekilde.
"Bak sabah Handan Hanımla konuştuk.İşten çıkmışsın,memlekete dönmüşsünüz Cüneytle."

"Evet de sanane bundan,bak artık arama beni.Cüneyti de arama yeter.
Ne yüzsüzsün gerçekten.Durumumuza gülmek için mi arıyorsun?Yeni sevgilin verdi ağzımızın payını.Çıktık işte hayatından senden arama bizi yeter"diyip benim bir şey söylememe izin vermeden yüzüme kapattı.

Beni suçluyorlardı ama ben bir şey yapmamıştım ki.
Gerçekten bunları yapan oysa nerdeydi şimdi?Benim hayatımdan haberi vardı demek ki.

Bunca zaman hep burdaydı.Ben delirmemiştim yani.İçten içe saçma bir sevinç duysam da karşıma çıkmaması sinirimi bozmuştu.

Kalkıp kendime bir bardak su doldurdum.Sakin olmalıydım.Bilerek yapıyordu.Karşıma çıkmıyordu ama hayatıma müdahale ediyordu sürekli.

Biraz daha oturup dinlendim.Sonra kalkıp işime döndüm.
Öğlenden sonra müşteri daha az olmuştu.
Saat beş olmuştu.Önlüğümü çıkarıp Handan Hanım'ın yanına gittim.

"Ben çıkıyorum Handan Hanım size kolay gelsin"
"Tamamdır bekle paranı vereyim" deyip kasadan altı yüz lira çıkardı.Bana uzattı.Parayı alıp teşekkür ettim.O da bana gülümseyip mutfak tarafına geçti.
Bende kafeden çıkıp evin yolunu tuttum.

Acaba bu akşam ne yeseydim.Param varken kendime yemek mi söyleseydim acaba?
Bu fikrime kendi kendime güldüm bir an.
Keşke ceket yerine montumu giyseymişim,hava gerçekten soğumuş.

Artık Hakan ve Cüneyt'i umursamayacaktım.Yaşadıklarında benim suçum yoktu ama beni suçluyorlardı.Bana hiç bir şey sormamışlardı bile.

Tekrar o hissi hissettim bir an.O izlenme hissini tekrar hissediyordum şimdi.Burdaydı ama nerde?Kafamı çevirip etrafıma baktım ama kimse yoktu.Ama hissediyordum ve neredeyse emindim burada olduğuna.

Ben uyduruyor olabilir miydim?Ama bugün olanlardan sonra uyduruyor olamazdım herhalde.

En sonda sinirlendim ve bir an sokağın ortasında durdum.
Arkamı döndüm,sinirlerime hakim olmam lazımdı ama olamıyordum.

"Burda olduğunu biliyorum,çık karşıma.Sen korkağın tekisin duyuyor musun beni."diyip bağırdım.

Yoldan geçenlerin bana olan bakışlarını görebiliyordum.
Bazıları sinirli bazıları ise hiç umursamıyorlardı.Yanımdan geçip gidiyorlardı.
Bazıları ise bana acıyorlardı bakışlarından anlamıştım.

Kimseyi umursamadan bağırmaya devam ettim.
"Sen benim hayatıma karışamazsın duydun mu pislik herif.Beni duyduğunu biliyorum.Ama sen anca kaçarsın zaten,korkağın tekisin."diyip nefes nefese soluklandım.

Çok bağırmıştım.Bazıları hala bana bakıyordu.Umarım beni duymuşsundur Kenan.

LÜTFEN OY VERİP YORUM YAPIN💙