"နားနေဆောင် ဘက်မှာ မီးတွေထိန်နေတာဘဲ ။ သွားကြည့်ကြမလား "
"ဟုတ်ပါရဲ့ ၊ ပိုးစုန်းကြူးလို တလက်လက်နဲ့ ။ အာ့ဘက်မှာ event ရှိနေလို့များလား "
ကျောင်းသားများ၏ တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ကြားတွင် ဆောနူး နှင့် ရိခိ လည်း
လူအုပ်ကြားထဲ ရောယောင်ကာ ပါသွားလေ သည် ။
စူးစမ်းချင်လိုစိတ် အာသီသ ရှိနေကြသည့်လူအုပ်ကြီးသည် ချယ်ရီပင် များပေါ်ရှိ အလှဆင်မီးလုံးများကို
တအံ့တသြ ချီးကျူးစကားဆိုကြရင်း ဖုန်းကိုထုတ်၍ selfie ရိုက်သူကရိုက် ၊
အဖွဲ့လိုက် ချယ်ရီပင်တွေ အောက်ကို နေရာဦးသူက ဦး ဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ပွက်လောရိုက်သွားသည် ။
" မြန်မြန်လာ နိခိ ရေ ။ တို့တွေ နေရာမရဘဲနေလိမ့်မယ် "
"အစ်ကို ဆော ။ ဖြေးဖြေး ၊ ချော်လဲ နေအုံးမယ် "
အလှဆင်ထားသည့် ချယ်ရီပင်တွေဆီကို ကစုန်ပေါက်ကာ ပြေးထွက်သွားသည့် ဆောနူး နောက်ကို နိခိ စိုးရိမ်တကြီး ဖြင့် အမှီ လိုက်ရသည်။
"အင်း ၊ ဒီနေရာ view က အနေတော်လောက်ဘဲ ။ အစ်ကို့ကို ပုံရိုက်ပေးအုံးမလား "
တစ်ခြားအပင်တွေထက် အပွင့်ခပ်ကြီးကြီး ပွင့်နေသည့် ချယ်ရီပင် ရဲ့ ပင်စည်နားကို ဆောနူး လက်ထောက်ကာ နေရာယူလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖုန်းကို
ရိခိ ဆီလှမ်းပေးလိုက်သည် ။
"ရိုက်ပေးမယ်လေ အစ်ကို ။ ကျွန် တော့်ဘက်က စပြီနော် "
လက် နှစ်ဖက်ကို heart sign ပုံစံဖြင့်ပါးနားမှာကပ်လျက် တောက်ပလွန်းသည့်အပြုံးများဖြင့်
ကင်မရာထဲက ဆောနူးရဲ့ ပုံရိပ်ငယ်လေး က
နိခိ နှလုံးသားကို ကြွေကျလုနီးပါး သစ်ရွက်တွေလို လှုပ်ခတ်စေနိုင်စွမ်းရှိပါသည် ။
"နိခိ ၊ မစသေးဘူးလား ။ အစ်ကို pose ပေးတာ အဆင်မပြေလို့လား "
အစ်ကိုဆော ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်မှဘဲ ရိခိ back camera ကြီး ဖွင့်လျက်သား ငေးကြည့် နေမိမှန်း သူ့ကိုယ်သူ သတိပြုမိသွားရသည်။
