"မနက်ဖြန် ကျ နေ့တစ်ဝက်ရှိသေးတယ်နော် ။ အိမ်မှာဘဲ အောင်းမနေနဲ့ဦး "
"အင်း.. လာခဲ့မယ် "
စတီယာတိုင် ကို ဆုပ်ကိုင် ထားသည့် ဟီဆွန်း လက်တွေတင်းကြပ်လို့သွားသည် ။
ခွဲခွာရမဲ့အချိန်တွေကိုညွှန်ပြနေတဲ့ လက်ပတ်နာရီကို အခုအချိန် ငုံ့ကြည့်မနေချင် ဘူး...
ပြန်ဖြေလာသည့် တစ်ဖက်လူရဲ့ လေသံက စိတ်မပါလှ သည်ကြောင့် ဆောင်းဟွန်း လှမ်း ကြည့်လိုက်ရင်း..
"သေချာဖြေဦး ။ ဘား ထိုင်ဖို့ ရှိသေး လို့လား "
ကားမီးရောင် မှိန်ပျပျ အောက်မှာ နို့နှစ်ရောင် ဟပ်နေမည့် မျက်နှာလှလှ လေးကို ဟီဆွန်း မြတ်နိုး ခြင်း များစွာဖြင့် ကြည့်နေမိရင်း..
" ဟင့်အင်း..ရှိနေရင်တောင် ကိုယ်ကဖျက်မဲ့လူပါ ။ ကိုယ်လေ.. မင်းမျက်နှာလေးကိုမတွေ့ရရင် မဖြစ်တော့ဘူး ထင်တယ် "
သူ့ရဲ့ ရှေ့ဆံပင်ရှည်တွေကို သပ်တင်လာတဲ့ အထိအတွေ့ က ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းတာကြောင့် ဆောင်းဟွန်း ရင်ထဲ အေး ခနဲ..
"ပြီး...ပြီးတာဘဲ လေ။ နောက်မကျစေနဲ့ "
ဆောင်းဟွန်း ကား ကူရှင် ပေါ်တင်ထားသည့် လက်ဆောင် လိုလို အထုပ်ကိုအာရုံပြောင်းသည့်အနေဖြင့် အကြည့်လွှဲမိလိုက်သည် ။
သူ့က်ို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေဟန်တူသည့် ဟီဆွန်း က ချက်ချင်း လိုလို အထုပ်ကိုယူပြီး မြှောက်ပြသည်။
"ဟွန်းနီး အတွက်လေ "
သူ့ရဲ့လက်ထဲရောက်လာတဲ့ အမွှေးပွအရုပ်ကို ရင်းနှီး နေသလိုခံစားနေရတယ် ? ဘာကြောင့်များ လဲ?
"တစ်နေရာ,ရာမှာ တွေ့ဖူး တယ်မထင်မိဘူးလား ဟွန်း "
ဆောင်းဟွန်း အရုပ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့်အတန်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်လိုက်မိ ပြီး အံ့သြတကြီး လေသံဖြင့်..
"ငါ မှတ်မိပြီ ။ ဒါက..ဒါက..ကျောင်းစျေး အရုပ်ကောက်တဲ့ နေရာကလေ... "
"Bingo..!!! ဟွန်းနီး ကသိပ်တော် တာဘဲ "
"ကျေးဇူး နော် ။ ဒါနဲ့ ငါတကယ် ယူလို့ရော ဖြစ်ရဲ့လား ။ နိုင်သွားတာက မင်းကို "
