"ကျေးဇူးပါ ခင်ဗျာ..."
ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးဆီကမ်းပေးလာသည့်မုန့်ထုပ်ကို ဆောင်းဟွန်း လှမ်းယူနေတုန်းမှာ အဒေါ်ကြီးနောက်တစ်ယောက်က ဆောင်းဟွန်း ကိုခေါင်းအစခြေအဆုံးကြည့်ကာ..
"သားက ခုမှပြောင်းလာတာထင်တယ်..."
"ဟုတ်..ဟုတ်ပါတယ်..။ ဘာဖြစ်လို့လဲဗျာ.."
"သားလေးလို ချောချောလှလှလေးကို တစ်ခါမှမမြင်ဖူးလို့ မေးကြည့်တာပါ.."
"အာ..ဟုတ်..။ အာ့လောက်လဲမဟုတ်ပါဘူး.."
"မဟုတ်တာ..။ ချောတာပေါ့..။ kpop idol လေးကျနေတာဘဲ..။ သားလေး Trainee ဆင်းနေတာလား.."
ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ထုပ်ကိုဆွဲထားသည့် ဆောင်းဟွန်းရဲ့လက်တွေတင်းမာလာသလိုခံစားမိသည်..။
"အရမ်းမမေးနဲ့ဦး..။ ဟိုမှာ ဖြေရခက်နေပြီနင်မြင်လား..။ သွားစရာရှိတာသွား သားလေး နောက်လဲအားပေးဦးနော်.."
ဟိုမှာတစ်စု ၊ သည်မှာတစ်စု တရုန်းရုန်းရှိနေသည့်လူတွေနှင့် နေသားကျအောင် ဆောင်းဟွန်း အများကြီး ကြိုးစားရဦးမည်..။
"အင်း..ဆွန်း..!!! ခုဘဲ mini ထဲဝင်တော့မှာ..။ ဆွန်း ဘာစားချင်သေးလဲ.."
"ပြန်လာခဲ့တော့..!!!!!
"အာ..ဆွန်း ကလည်း..ဘာမှတောင်မဝယ်ရသေးဘူး..ခဏနေမှ ပြန်လာမယ်လေ.."
"ကိုယ်..ခုချက်ချင်း ဆင်းချလာလိုက်မှာနော်..။ ဟွန်း ကိုယ့်အကြောင်းကို သိတယ်မလား.."
ဆောင်းဟွန်း အသည်းအသန် ပြန်ခေါ်တော့ ဖုန်းမကိုင်..။ စိတ်ဆိုးသွားတာလား? စိတ်ဆိုးသွားရအောင် လည်း မနက်စာဝယ်တဲ့ကိစ္စလေးနဲ့..
" ကိုယ်ရဲစခန်းကိုတောင် တိုင်တော့မလို့ "
သူက ဆောင်းဟွန်း ကို အမောဖြေခွင့်မပေးဘဲဝင်ဝင်ချင်း ဆီးဟောက်ပါလေသည်..။
"တိုင်မယ်ဟုတ်လား..။ တိုင်ရအောင် ဆောင်းဟွန်း က ဘာလုပ်နေလို့လဲ? မနက်စာလေးဆင်းဝယ်တာကို အပြစ်ဖြစ်သွားတယ်လား?
"ကိုယ် စိတ်ကူးမိရုံဘဲရှိတာပါ..။ တကယ်မတိုင်ပါဘူး..။ ဒါမဲ့ ဒီထက်နောက်ကျရင် ကိုယ်လဲမပြောတတ်ဘူး.."
