" ပျော်ဖို့လာတာမလား..။ စိတ်ပါလက်ပါ နေစမ်းပါကွာ.."
နံဘေးကနေ အားမလိုအားမရ ပြောလာသည့် ဒယ်နီရယ် ရဲ့စကားသံတွေကို ကြားတစ်ချက်,မကြားတစ်ချက်..။
"သားက မင်းကိုမတွေ့ချင်သေးလို့ "
"မဟုတ်ဘူး..မင်းမလို့ ဆောင်းဟွန်း လေးက တွေ့ချင်စိတ်ပိုလို့ မရှိသေးတာ.."
အချိန်အကြာကြီး ရှောင်ဖယ်ထားခြင်းရဲ့ အဖြစ်မှန်အတွက်လုံလောက်တာထက် ပိုမိုတဲ့ အမှန်တရား ကိုလက်ခံနိုင်ဖို့က သေလုမျောပါး ခက်ခဲလွန်းနေခဲ့တယ်..။
ဟွန်းငယ် သူ့ကို စိတ်ကုန်သွားပြီဆိုတာကို တွေးကြည့်ဖို့တောင် ခြောက်ခြားဖွယ်အိမ်မက်ထက် အဖြစ်ဆိုးနေခဲ့သည့်သူ့အဖို့တော့ အရှိုက်တည့်တည့်ကို အစွမ်းကုန်ထိုးနှက်ထားသလိုပင် ..။
ပြင်းထန်စွာ အောင့်တက်လာတဲ့ နှလုံးသား ဒဏ်ရာကို ဆေးကြောပေးဖို့ရာ နှုတ်ခမ်းနားဆီ တေ့ လိုက်မိတော့ ဟွန်းငယ်ရဲ့ ခေါ်သံတိုးတိုးကို ပြန်လည်ကြားယောင်မိခဲ့တယ်..။
သူက ဟွန်းရဲ့အပိုင်ယောကျ်ားပါသတဲ့..။ ဟွန်းငယ် ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှု နာမ်စားအနေဖြင့် တရားဝင်မိတ်ဆက်ခံလိုက်ရတဲ့အချိန်တစ်ချို့က သိပ်ကိုချိုမြိန်လွန်းနေခဲ့တာမျိုး..။
"မင်းတောင် မိန်းမကြောက်နေရပုံထောက်တော့ ကျန်တဲ့ကောင်တွေ အရက်သောက်ဖို့်အရေး ခွင့်တောင်း ရတာ မဆန်းတော့ပါဘူး.."
သူ့ရဲ့ တွန့်ဆုတ် နေတဲ့ပုံစံကို အရွှန်းဖောက် ပြောလာတဲ့ ဒယ်နီရယ် က သေချာရေရာမသိသေးတဲ့ပုံစံပါဘဲ..။ ခဏကြောင်ပြီးစိုက်ကြည့်နေတဲ့သူ့ကို ဒယ်နီ ရယ်က သက်ပြင်းချရင်း အချိုသတ်ဆွဲခေါ်လာတယ်...။
"ဆရာကြီး ကလည်းမင်းကိုဆို တမေးထဲမေးနေတော့တာ..။ မင်းသုံးဖြုန်းပုံမျိုးနဲ့ တက္ကစီ ဆွဲတာဘယ်လောက်ခံဦးမလဲ.."
"ငွေကြောင့် မဟုတ်ဘူး..ဒယ်နီရယ်.."
ဖြတ်ပြောလိုက်သည့် သူ့ရဲ့လေသံက အနည်းငယ် မာကြောကောင်း မာကြောနေလိမ့်မည်..။
မဆုတ်မနစ် ရွေးချယ်လိုက်သည့်အလုပ်တစ်ခုရဲ့ ကောင်းကျိုး၊ဆိုးကျိုး အထွေထွေကို တစ်ပါးသူရဲ့အမြင်တစ်ခုထဲနှင့် ဆုံးဖြတ်ပြောမည်ကို မလိုလား..။
