ဟီဆွန်း ရဲ့စကားသံက အေးစက်စက်ရေငွေ့အဖြစ် ဆောနူးရဲ့ နားစည်ထဲမှာ ထပ်ခါတလည်လည် ပဲ့တင်ထပ်လို့နေတယ်။
"မင်း ကြိုက်နေတာမလား..."
ဆောနူးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျယ်သွားတယ်။ ဟီဆွန်း က သူ့ရဲ့ ပခုံးတစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ ခပ်ဖွဖွပုတ်ရင်း လှောင်ပြုံး အနေနဲ့နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွှတ်ပစ်လိုက်သည်။
" ဆောင်းဟွန်း ကိုအနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မင်းစွပ်စွဲချင်တယ်။ သက်သေကလည်းမရှိဘဲနဲ့ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ ဆောင်းဟွန်း အနားမှာငါအမြဲတမ်းရှိနေတာကို မင်းမြင်နေလို့ဘဲ ဒေါသတွေကိုငါ့အပေါ်လုပ်ဇာတ်တစ်ခုနဲ့ပုံချလိုက်တာဘဲမလား။ နိခိ မင်းကို ချစ်မှန်းသိရက်နဲ့ မင်းဘာလို့ သူ့ကို လက်မခံခဲ့တာလဲဆိုတာ အသေးစိတ်ပြောစရာလိုသေးလား"
ဆောနူး ဘာဆို ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဟီဆွန်း ကို စိုက်ကြည့် နေမိတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေ တုန်ယင်နေပြီးအခုအိပ်ရာထခါစလူတစ်ယောက်လို အစီအစဥ်မကျဘဲအမူအရာတွေဖရိုဖရဲ ဖြစ်လို့နေသည်။ သူ ဟီဆွန်း ကိုပြန်လည်ချေပဖို့ ပြန်ပြောဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ လည်ချောင်းထဲမှာ စကားလုံးတွေက ပိတ်ဆို့နေတယ်။
ဟီဆွန်း က ဆောနူးရဲ့ အထိမခံတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီလို့ ခံစားနေရသည်။ သူက ဆောနူး အမူအရာတွေပျက်ယွင်းလာတာကို အချိန်ပေးပြီး အေးအေးဆေးဆေး အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ ဆောနူးပြန်လည်တည်ငြိမ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားပုံရလာတာနှင့်ချက်ချင်းစကားလုံးတွေတန်းစီကာ မြားတစင်းလို ဆောနူးကို ထိုးစိုက်စေလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ခါ ငါ့အလုပ်တွေကို ဝင်မပါနဲ့။ မင်းရဲ့ 'သူငယ်ချင်း' ဆိုတဲ့ မျက်နှာဖုံးလေးကွာကျသွားတာကို မင်း မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား?"
ဟီဆွန်း ထွက်သွားတဲ့အခါ ဆောနူးက ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီနေရာမှာတင် ဒူးခွေကျသွားတယ်။ ဟီဆွန်း က မျက်လုံးထောင့်က မြင်လိုက်ပေမဲ့ ဂျယ်ယွန်း ကို ပစ်ထားခဲ့သလိုတချက်တောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ။ သူ့ရဲ့အကြံအစည်ကို ပျက်ဖို့ နှောင့်ယှက်အောင်လုပ်မဲ့မည်သူမဆို သူ ချမ်းသာခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ပေ။
