"မပြန်နိုင်သေးဘူးဗျ..။ ဒီမှာဘဲ ဆက်နေဖြစ်ဦးမှာ..။ ကျောင်းကိုလည်း ဆက်တက်မှာ..။ ဟီဆွန်းဟျောင်း လည်းရှိနေတာကို...."
နိခိ တစ်ဖက်က အမေ့ရဲ့စကားကို ဆုံးအောင်တောင်နားမထောင်တော့ဘဲ ဖုန်းကို အမြန်ချပစ်လိုက်သည်။
"..အမေ့ဆီကလား..."
အစ်ကိုဆော ကို မမျှော်လင့်ဘဲတွေ့လိုက်ရ၍ နိခိ အနောက်ကို အလျင်စလိုဆုတ်မိပြီး မျက်နှာချင်း ဆိုင်ဖို့ ရန်ခပ်ရွံ့ရွံ့ ဖြစ်နေ၍ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည် ။ အစ်ကိုရှေ့မှာ တတ်နိုင်သလောက် လိမ်လိမ်မာမာနေဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်ဆိုမှ..
" ဆိုးလ် ကို ပြန်လာတော့ဖို့ ခေါ်နေတာ "
"အမေ က တွေ့ချင်လို့ဘဲ..။ ပြန်လိုက်သွားလေ.."
"ပြန်သွားရင် ကျွန်တော့်ကို အပြီးအပိုင်ခေါ်ထားလိုက်တော့မှာ ။ သိရဲ့လားဟင် အစ်ကိုဆော ..."
အစ်က်ိုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဆီမှ သဲလွန်စ တစ်စွန်းတစ်စ ရလိုရငြား လိုက်၍ဖတ်ကြည့်နေမိပေမဲ့လည်း အခါတိုင်းထက် တည်ငြိမ်နေသည့် အစ်ကို့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နိခိ ကို ရင်ကွဲစေပါလေသည် ။
" ဘာလို့ မပြန်ချင်ရတာလဲ?
အစ်ကိုက တကယ့်ကိုဘဲ သိသိရက်နဲ့ မေးခဲ့တာလား ကို နိခိ ဝေခွဲလို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး...
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလာသည့် အစ်ကို့အသံက အဝေးတစ်နေရာစီကနေရောက်လာသလို ထင်ရပြီးသူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ကြားတွင် စည်းများစွာခြားထားတဲ့အတိုင်းပင်..။
ထိုသို့ခံစားမိတဲ့အခါ နောက်ဆုံးအထိ တင်းခံနေတဲ့ ရှိစုမဲ့စုသတ္တိလည်းရေခိုးရေငွေ့လိုမျိုး အငွေ့ပျံကာ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်..။
"နိခိ....ဟင်.."
သူ့ဆီကို ငဲ့ကြည့်လာသည့် အစ်ကို့ရဲ့မျက်နှာကို အလွတ်ရလုနီးပါးထိကို နှလုံးသားထဲသိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်..။
