ဆောင်းဟွန်းကျောင်းတံခါးရှေ့တွင် ဟီဆွန်းထွက်လာမည့်အချိန်ကိုစောင့်နေလေသည်။ သို့သော်လည်း ဆောင်းဟွန်းရောက်နေသည်မှာ ၄၅မိနစ်ခန့်ရှိပြီဖြစ်၏။
"ဟွန်း"
"ဪ..မ.."
"မပြန်သေးဘဲ ဘာလုပ်နေတာလဲ ဟွန်း"
"အာ ကျွန်တော်...ဟို...အီသန်ကိုစောင့်နေတာ"
မလိမ်ချင်တာကြောင့် အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ပြီးမှ ဆောင်းဟွန်းပါးလေးဟာ ရဲခနဲ။ သူဒီလိုပြောလိုက်လို့ ဖြစ်ပါရဲ့လား။ အရင်က ဟီဆွန်းနှင့်အနေနီးကပ်သော ဂျွန်နာရာအား မနာလိုအားကျဖြစ်ခဲ့ဖူးပါသည်။ သို့သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လိမ်ညာရင်း လမ်းကြောင်းလွှဲကာ ဂျွန်နာရာအား လိုက်ခဲ့သည်။
အဖြေပြန်မရတာကပဲ ကံကောင်းမည်ဟုဆိုရမည်။ မဟုတ်လျှင် ထင်ရာစိုင်းပြီး လုပ်ချင်တိုင်းလုပ်တတ်တဲ့ဆောင်းဟွန်းက အစ်မနာရာအား အားနာနေရမည်မှာ မလွဲဧကန်။
"အီသန်..အော ဟီဆွန်းက အရင်ပြန်နှင့်မယ်လို့ ဖုန်းဆက်သွားပါတယ်၊ သူပြောခဲ့တာဘာကိစ္စပါလိမ့်"
"ဟင်"
ဆောင်းဟွန်းမျက်လုံးလေးတွေက လက်ခနဲ။ အရမ်းအရေးကြီးလျှင်တောင် သူ့ကိုဖုန်းဆက်ပြောသင့်သည်ဟုထင်သည်။ သူမသိရသည့်ကိစ္စတောင် အစ်မနာရာက သိနေသည်မှာ အနည်းငယ်စိတ်ထင့်စရာ။
"အော မှတ်မိပြီ၊ ဟီဆွန်းက ဟွန်းဒုက္ခရောက်တော့မယ်ဆိုပြီး အတင်းထွက်သွားတာ၊ အခု ကြည့်ရတာ...."
ဆောင်းဟွန်းဟာနားမလည်သော မျက်လုံးဝိုင်းတို့ဖြင့်ကြည့်နေဆဲ။ ဒုက္ခရောက်တော့မယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ သူကဘာကိစ္စကြောင့်...၊ ဘာတွေလဲဆိုတာ လိုက်မမှီတော့ပါ။
"ဟွန်း"
"ဗျာ"
"ဒုက္ခရောက်မှာ ဟွန်းမဟုတ်ဘဲ ဟီဆွန်းဖြစ်တော့မယ်ထင်တယ်"
ဂျွန်နာရာမျက်လုံးထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့နှင့် အန္တရာယ်ကိုကြိုမြင်နေသော အရိပ်အယောင်လေးများ ဖြတ်သန်းသွားလာနေသည်။
"ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်တော့်ကိုပြောပြပါဦး၊ ကျွန်တော်နားမလည်တော့ဘူး တစ်ခုမှ..အီသန် ကိုကိုတစ်ခုခုဖြစ်လို့လား"
