ကျတော်နဲ့ထယ်လေးနဲ့လက်ထပ်ခဲ့ကြသည်။
ထယ်လေးကတော့ကျတော်တို့ဝတ်ထားတဲ့စံုတွဲလက်စွပ်လေးကိုကြည့်ရင်းပျော်နေခဲ့တာ
ကျတော်ကတော့စိတ်မလုံ
အတွေးတွေများစွာရှိနေခဲ့သည်။ ဂျောင်ကုအိမ်ထဲကိုဘယ်လိုဝင်လာတာလည်းမသိခဲ့သလို ဖြူစင်တဲ့ထယ်လေး
ကဘာလို့လူသတ်ခဲ့လည်းနားမလည်တော့..
"ကိုကို...."
"ဟင် ထယ်လေး"
"ဘာတွေငေးနေတာတုန်းး ကိုကို့ကိုကြည့်ရတာတမှိုင်မှိုင်
တထွေထွေနဲ့ ဘာတွေစိတ်ပူစရာရှိနေလို့လဲ
ထယ်လေးကိုပြောလေ အဲ့လိုကြီးနေတော့ကျတော်စိတ်မကောင်းဘူး
"
"ဘာမှမဟုပါဘူးကွာ တအားကြီးစိုးရိမ်မနေနဲ့
ထယ်လေးခေါင်းကိုက်နေမယ်။
ဒါနဲ့မင်းအလုပ်ပျက်တာများနေပြီနော်ထယ်လေး
companyကိုလည်းသွားပါအံုးးး"
"ကိုယ့်ယောက်ကျားနားက်ုယ်ကပ်တာကို
ဆူပြန်ပြီ"
"ဟာ~~စကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့လေ
ကိုကိုမေးတာကိုအရင်ဖြေ"
"ဟွန်း!!သွားမှာပါ။ ကိုကို ကျတော့်ကိုမင်္ဂလာလည်းပေးမဦးဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်
ကိုကိုကရက်စက်တာ ပြောတော့တပတ် ၄ရက်တူတူ
နေပေးမယ်ဆိုပြီးကျနော့်ကိုလိမ်တယ်။"
"ကို.. ကိုကိုကနေလို့ထိုင်လို့မကောင်းလို့ပါ။ "
"ထယ်လေးရဲ့ကိုကိုကနေမကောင်းဘူးလားး
ဒါဆိုကျတော်တို့ဟမ်းနီးမွန်းထွက်ရအောင်"
စိုးရိမ်ရိပ်တွေဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ထယ်လေးမျက်နှာကြောင့်
သူပါစိတ်မကောင်းဖြစိမိသည်။
"ဘာမှလည်းမဆိုင်ဘူး လူလည်လေး
စကားမစပ် ဘယ်ကိုထွက်မှာလဲ
ကိုကိုအဝေးကြီးမသွားချင်သေးဘူး"
"ဒီကနေ၄နာရီလောက်ဘဲမောင်းရမှာ
ကိုကို စိတ်ညစ်လည်းသက်သာသွားအောင်လေ
အဲ့နေရာလေးတော်တော်လှတာ ကိုကိုတွေ့ရင်ကြိုက်လောက်
မယ်ထင်တယ်။ မနက်ဖြန်သွားရအောင်"
"မနက်ဖြန်လားးချက်ခြင်းကြီး"
"ကိုကို့က်ုပြချင်နေပြီအဲ့နေရာလေး"
အဲ့ရောက်ရင်တော့ ကိုကို ထယ်လေးကိုအလိုလိုက်ပေး"
