"Shit!!!!!သွားပြီ"
အိမ်သာထဲမှစိတ်ပျက်လက်ပျက်ထိုင်နေတဲ့ဟိုဆော့ဟာဆဲ
လိုက်သည်။
မျဉ်းနီလေးနှစ်ကြောင်းဟာသူ့ကိုအတော်လန့်သွား
စေခဲ့တာမို့..
"ငါကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဘဲ"
နေလို့ထိုင်လို့မကောင်းတာနဲ့
သူဆေးရုံကိုခိုးသွားပြီးစစ်ကြည့်တော့သူ့မှာ
က်ုယ်ဝန်တလလောက်ရှိနေပြီတဲ့။
မယုံလို့ထပ်စစ်ကြည့်တာတကယ်ဖြစ်နေတာဘဲ။
ထယ်ယောင်းနှင့်အပန်းဖြေအိမ်မှထွက်လာပြီးတလ
ကျော်ကျော်လောက်မှစိတ်ထဲမကောင်းလို့စစ်ကြည့်လိုက်တာ သူတော်သေးတယ်လို့ပြောရမလို့ပင်
တော်ကြာဖုန်းမရဖိမရတွေဖြစ်လာမှသူဒုက္ခရောက်နေအံုးမယ်။
ဒါပေမယ့်ဒီခလေးကိုသူဘယ်သူနဲ့ရမှန်းမသိ
လွန်ခဲ့တဲ့တလကျော်လောက်ကသူထယ်ယောင်းနဲ့ရော
ဂျောင်ကုနဲ့ရောအတူတူရှိခဲ့တာကြောင့်သူမသိပေ။
ဗိုက်လေးပေါ်ကိုလက်လေးတင်မိသည်။
"ခလေးရယ်...မင်းကထယ်ယောင်းနဲ့ရတဲ့ကလေးဆို
သိပ်ကောင်းမှာ..
မင်းလေးမွေးလာမှဘဲဘသူနဲ့ရတယ်ဆိုတာသိတော့မယ်။"
သူ့ရဲ့ဆုတောင်းတွေကောပြည့်နိုင်ပါ့မလား
အိမ်သာထဲကထွက်ထွက်ခြင်းဆူဟိုကိုမြင်လိုက်
တာကြောင့်လန့်သွားသည်။
"မင်းးဒီအခန်းထဲကိုဘာလာဝင်လုပ်တာလည်း"
စကားမပြောတတ်တဲ့ဆူဟိုဟာကျတော့်ရဲ့ဗိုက်ကိုလာထိ
သည်။
"ဆူဟ်ု ဘာလုပ်တာလဲမင်းလက်ကိုဖယ်စမ်း"
"ကျနော်တ်ု့ကလေး"
ရုတ်တရက်ထွက်လာတဲ့ရင်းနှီးတဲ့အသံကြောင့်
သူ ဆူဟ်ုကိုတွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
"မင်းးးဘသူလဲ"
ဆူဟိုက ကျတော့်ကိုပြံုးပြသည်။
ရုတ်ရက်မျက်နှာပေါ်ကအရေခွံကိုဆွဲခွါလိုက်ချိန်
ကျတော်အံဩခဲ့ရသည်။
"ဂျွန်ဂျောင်ကု!!!!!"
"အံဩသွားလားအကို
ကျနော့်ကဆူဟိုလေ "
