"ထယ်လေးးးး
ကိုကိုမောနေပြီ။ ခဏလောက်နားရအောင်"
"ဟုတ် ..."
အခန်းထဲမှာဘဲအမြဲပိတ်လှောင်ခံရတဲ့ကိုကို့အတွက်
လမ်းတူတူလျှောက်ပေးဖြစ်သညိ။ အရင်လိုသိပ်ပြီး
အမောမခံနိုင်တဲ့အတွက်လမ်းလေးနည်းနည်းလျှောက်
ရင်တောင်ပင်ပန်းနေတဲ့အဖြစ်
"ဒီမှာဘဲထိုင်ရအောင် ထိုင်ခုံအထိမသွားချင်
တော့ဘူး "
"ကိုကိုကလည်းးပေကုန်မှာပေါ့
အကျီတွေကအသစ်ဝယ်ထားတဲ့ဟာကို
ကျတော်ရတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့ဝယ်ပေးထားတာ"
ပါးလေးဖောင်းကာပြောနေတာကြောင့်
ကိုယ်ကဘဲသည်းခံပြီးထိုင်ခံုအထိသွားလိုက်သည်။
"ဟူးးးးမောလိုက်တာ"
"တအားတွေမောနေတာလား
ကျတော်လွန်သွားလားဟင်"
ကျတော်ကငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးနဲ့ပြောတော့
ကိုကိုဟာငြင်းရှာသည်။ ဒါဘဲလေ..
ကျတော်မျက်နှာညိုးမှာအကိုကစိုးရိမ်တာ
ကင်ထယ်ယောင်းဟာလည်းဒီလိုပလီတာလေး
တွေပြောတတ်သေးသည်။ သူ့ကိုသနားစိတ်ပိုဝင်လေ
ပိုပြီးထိန်းချုပ်ရလွယ်လေပါဘဲ
"ထယ်လေးရယ်
ကိုကိုကအဲ့လိုမပြောပါဘူး
ကိုယ့်ကိုကောင်းစေချင်လို့လုပ်ပေးတဲ့
လူကိုပြောရက်ပါ့မလား"
"ကိုကို ကျတော်ကိုခုတလော
နမ်းလည်းမနမ်းဘူး
တခုခုစိတ်ဆိုးနေတာလား"
"ဟော...ထယ်လေးကတော့
မဟုတ်တာတွေတွေးပြီးစိတ်မကောင်းဖြစ်နေ
ပြန်တာလား။ လာပြီးနမ်းပါအံုး ကိုကို့ကို"
ကျတော်ကစကားဆိုလိုက်တော့ထယ်လေးဟာ
ကျတော့်မျက်နှာလေးကိုအသာကိုင်ပြီးနမ်းသည်။
"ဒီလောက်ဘဲလားး"
"ကိုကိုကလည်းးနေမကောင်းတဲ့သူကို
အကြာကြီးမနမ်းချင်ပါဘူး မောသွားမှာပေါ့"
"သိတတ်လိုက်တာ ...ကိုကို့ရဲ့ခင်ပွန်းလောင်းလေးက
ဒါတွေကြောင့်လည်းချစ်နေရတာ"
ကျတော်ပြောလိုက်တော့မျက်လံုးလေးပြူး
လာပြီးမယုံနိုင်သလိုကြည့်သည်။
