Uni
အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးကတည်းက
ဖုန်းခေါ်တာလည်းမကိုင်.
အိမ်ထိသွားတွေ့လည်း
ပေးမတွေ့တဲ့သူကြောင့်
ဟိုဆော့မှာညတိုင်းငိုခဲ့ရသည်။
"သားရယ်...
ထမင်းလေးစားပါအုံး"
"မစားချင်ဘူး
ထယ်လေးက~~
ဟင့်..ကျတော့်ကိုစကားတောင်မပြောဘူး
ပေးလည်းမတွေ့ဘူး"
"၆ရက်..
ဟုတ်တယ်။
ထယ်လေးကိုမတွေ့ရတာတပတ်တောင်
ပြည့်တော့မယ်။"
ပိန်လာတဲ့သားဖြစ်သူကိုကြည့်ရင်း
ရင်မောလာတဲ့အမေ
"သားရယ်..."
.......
.........
"သားငယ်..
မင်းရဲ့ကိုကိုကိုဘာလို့ပေးမတွေ့ခိုင်းတာလဲ"
"ကိုကိုကို့မှတ်သွားအောင်ပညာပြနေတာ
မာမီ
အဲ့ဒါမှကိုကိုကျတော့်ကိုထားမသွားမှာ"
"ဒါပေမယ့်
သားငယ်လည်းအခန်းထဲအောင်းနေတာ
မကောင်းဘူးလေ"
"ကျတော်ရူးသွားမှာ
ကိုကိုကျတော့်ကိုထားသွားရင်
သားဘာလုပ်ရမှာလဲ
သားကလေသားချစ်တဲ့သူကိုမပိုင်ဆိုင်ရရင်ကိုကိုကို့ဘာလုပ်မိမယ်မှန်းမသိလို့ပါ"
"မင်းရဲ့ကိုကိုကပိန်လာလိုက်တာ
သားသူ့ကိုအရင်လိုမချစ်တော့တာလား"
"မဟုတ္ဘူးမာမီ
ချစ်လွန်းလို့ကိုဒီလိုလုပ်နေတာ
အဲ့တာမှကိုကိုကမှတ်မှာ.."
"
သားငယ်ရယ်..
မင်းကိုမင်းလည်းပြန်ကြည့်ပါအုံး"
"မျက်ကွင်းတွေညို
တခါတရံခြောက်ခြားနေတတ်တဲ့
သားလေးကိုလည်းစိတ်ပူနေရသည်။"
"မာမီ..
ကိုကိုကသားကိုမထားသွားလောက်ပါဘူးနော်"
"မထားသွားပါဘူးသားရယ်"
"ထားသွားရင်.မေမေလည်းပြန်ခေါ်ပေးရမယ်
ကိုကို့ကိုကျနော်အနား"
"အင်းပါ။သားလေးရယ်ပြန်ခေါ်ပေးမယ်နော်..."
.....
"အန်တီကင်ရေ"
အောက်ထပ်ကလှမ်းခေါ်တဲ့ခပ်နွမ်းနွမ်းအသံလေးကြောင့်ထယ်ယောင်းရင်တွေပူရပြန်သည်။....
"အိမ်လာလည်တာလားသား."
"ရှင်မအိပ်သေးဘူးလား
ယောက်ကျား."
