Forest creatures

Hoofdstuk 28

Noa POV
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Caleb laat mijn hand los als we buiten uit het paleis staan. Nadat Doornblad het verhaal heeft verteld, heeft hij ons buiten gelaten. Ik moest tranen laten rollen over mijn wangen. Ik kijk Caleb aan met krokodillentranen in mijn ogen. 'Ik hou van je en ik weet waarom je dit doet. Voor je land. Maar ik snap niet waarom je het land kiest. Ik dacht dat je mij ging kiezen. Ik dacht dat je me ging redden en dat je het land achter jou liggen. Maar nee. Ik had het de ganse tijd fout. Ik vertrouwde je Noa! Ik dacht dat je van me hield!' roept Caleb kwaad in mijn gezicht. Het doet pijn, zo ontzettend veel pijn dat hij dit zegt. 'Maar ik hou wel van je....' zeg ik stil, verbaasd van zijn reactie.
'En ik moet jou vertrouwen? Ik ben degene die jou kwam redden in Bloodcity, ik ben degene die jou heeft gered uit de klauwen van Max en ik ben degene die van je houdt. Maar dat zit er niet allemaal in bij jou! Jij kwam in eerste instantie redden van Doornblad maar ik ben niet gered. Je hebt me nog meer opgesloten. In een paar uur zie ik je nooit meer. Dan moet ik terug op de markt staan. Potten verkopen! Denk je dat dat een zalig leven was? Mijn leven is hier en nu stuur je me weg net als ik ben aangekomen! Ik dacht dat ik je kon vertrouwen. Maar ik zal het weer mis hebben zoals die keer dat ik je had gered!' roept hij meer in mijn gezicht en draait zich om. Hij balt zijn vuisten. Ik draai me ook om voor mijn gesnik niet te laten tonen. Ik begrijp het niet. Ik dacht dat ik hem had gered op het beste manier. Daar zou hij gemarteld worden. Maar dat ziet hij niet in. Ik heb hem juist gered want dit is het beste. Als hij hier nog blijft dan wordt hij zowizo nog eens opgepakt. We draaien allebei langzaam terug om. Hij kijkt nog eens diep in mijn ogen en loopt weg. En ik weet al waar naartoe. Naar de mensenwereld. Want ik heb hem gestuurd. Ik zak op de grond neer van verdriet. Geen zoen? Geen knuffel? Geen gedag? Niets. 

Caleb POV:
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Ik ren, ik spurt, ik loop naar het portaal naar de mensenwereld. Ik weet nog waar hij ongeveer staat. Ineens stop ik. Stomkop! Hoelang heb ik in die koets gezeten? Uren! Ik geraak daar niet zo maar! Hmmm.... Wat nu? Ik heb honger en het wordt al donker. Ik wandel eventjes door het bos totdat ik in de verte licht zie branden. Ik loop er naar toe en hoe dichter ik bij het licht kom, hoe duidelijker het wordt. Aan het einde van het bos straalt de zon fel en zijn er groene graslanden. Ik dacht dat het alleen maar bos was, deze wereld. Maar de portaal zie ik niet. Ik zou nog verweg moeten zijn.
Maar dan in het midden van een grasgroen grasveld zie ik een hut staan. Er brandt ligt daarbinnen. De zon gaat stillaan onder en ik heb honger dus loop ik naar het hutje en klop aan. Een oud vrouwtje doet open en kijkt me diep in de ogen alsof ik iets te verbergen heb. 'Uhm... Hallo?' zeg ik stotterend. Ineens begin ze te lachen, komt tot rust en zegt: 'Wat doet zo'n knappe jongen nog zo laat in mijn grasveld?' vraagt ze met een stem die een beetje lijkt op de stem van een heks. Alez zo heb ik het in een film gezien.
Ze heeft een grijs lang kleed aan met hier en daar een gaatje, donker bruine schoenen die er nogal versleten uitzien, ze steunt op een wandelstok, haar grijze haar zijn vastgemaakt tot in een dot, ze is klein van gestalte en het lijkt dat ze bijna haar aan de einde is. 'Mijn naam is Caleb en ik zou willen vragen of dat ik hier kan blijven voor de nacht. Ik heb ook geen eten en ik kom van een andere wereld', zeg ik zo beleefd mogelijk. Ze glimlacht en ze geeft me een gebaar van dat ik binnen mag komen. We gaan zitten op versleten zetels en ze begint met de vraag: 'Vanwaar kom jij?' Ik begin haar alles uit te leggen en ondertussen geeft ze me muntthee, een tomatensoep en een deken. Nog nooit ben ik zo verwend!
Na al die uitleg toont ze me een slaapkamer. De kamer ziet er nog het beste uit. Alez dat is niet slecht bedoeld want ze woont hier alleen en ze kan niet alles doen om het huis in orde te houden. Ik ga op het zachte stoffige bed zitten en voordat ze de deur wilt sluiten zegt ze: 'Caleb, ga maar slapen. Morgen leid ik je naar het portaal. Er zijn veel in onze wereld dus die jij alleen kent, is niet de enige. Slaapwel. ' zegt ze waardoor ik een glimlach op mijn gezicht krijg en zij de deur dichtsluit. Mijn ogen worden moe en ik val in slaap.

Hey lezertjes!

Sorry sorry sorry dat ik mijn boek niet update maar ik had geen tijd, examens begonnen en mijn weken waren volgeboekt! Maar nu is het vakantie en nu kan ik verder schrijven! Hier is het nieuw hoofdstuk en ...

Enjoy!

xLou