Alleen Wij

Hoofdstuk 32

Intisar :

Bij het huis van Nauwfel bel ik aan. Aya doet de deur open. Huh? 'Nauwfel is binnen', zegt Aya. Maar wat doet zij hier? Ik negeer die vraag en loop naar binnen. Ik voel me niet op mijn gemak. Opeens gaat de deur open. De voordeur. Het is Nauwfel. Huh?? Aya zei toch dat hij binnen was. 'Intisar, wat doe jij hier?' vraagt hij. 'Je had me een berichtje gestuurd met een verassing', zeg ik. Nauwfel schudt zijn hoofd. 'Nee, jij stuurde mij een bericht met dat je iets vergeten was hier', zegt Nauwfel. Oke, ik weet wel zeker dat ik geen bericht heb gestuurd!!

'Mijn berichtjes ontvangen?'vraagt opeens een bekende stem. We kijken alle twee naar Jamal. Hij weer. Mijn gevoel zegt dat er iets niet klopt. Ik kijk naar Aya. Ze kijkt naar de grond. Nauwfel gaat automatisch voor me staan als bescherming. 'Wat lief van je Nauwfel, maar ik heb niet de intentie om Intisar iets aan te doen', zegt Jamal. 'Ik ben hier meer voor jou, en Intisar gaat jou zien sterven zodat ze doorheeft dat ik bloedserieus ben', hoor ik de stem van Jamal zeggen. Op het moment dat ik dat hoor, gaat mijn hart sneller kloppen. Ze willen Nauwfel dood??! Nee!! Voor ik het weet komt er een pistool tevoorschijn.
Jamal lacht opeens. 'Nauwfel, ik heb je nog nooit zo geconcentreerd zien kijken naar een pistool', zegt Jamal. Hij begint met het pistool te spelen en het liefst ga ik voor Nauwfel staan. Hij mag me raken! Ik wil niet in een wereld leven waar liefde me niet is gegund. 'Zullen we anders een spel spelen?' vraagt Jamal opeens. Niemand antwoord. 'Nee? Geen antwoord? Goed dan kunnen we net zo goed direct aan het harde werk beginnen', zegt Jamal. Hij richt de pistool op Nauwfel. Wd zetten ons beide schrap. Langzaam besef ik dat die pistool Souhil ook heeft geraakt. En die handen hebben Karim dokdgestoken. Ik weet maar al te goed dat Jamal bloedserieus is.

BANG BANG BANG!!

Ik lig op de grond en een zware gewicht staat op mij. Maar ik adem nog, net zoals al Nauwfel. Maar wie is dan geraakt?? Met grote schrik sta ik op en zie ik Aya op de grond liggen. Helemaal bebloed. Ik zie Jamal in paniek haar proberen te redden. Het pistool ligt naast me. Nauwfel schudt zijn hoofd maar ik weet dat we hier nooit veilig gaan wegkomen. Toch blijf ik op mijn plaats. Jamal schreeuwt en scheldt zijn zus uit, maar het is al te laat. Zijn zus is dood. Dan horen we opeens politiesirenes. Ze stormen het huis binnen en pakken Jamal vast. Een agent loopt naar ons toe, maar mijn blik blijft gericht naar aya. Ze wordt weggedragen. 'Al een geluk dat jullie hebben gebeld', zegt de agent. Ik schud mijn hoofd. We hebben niemand gebeld, nee, niemand. Dan valt er iets uit de zak van Aya. Een gsm. Ze heeft gebeld en daardoor kon de politie alles horen. Ze heeft zich opgeofferd voor ons, dan voor ons gevochten. Hoe zal ik haar ooit kunnen bedanken?