MASKE

11.bölüm

ilk başda korkmuştum.onu hiç tanımıyordum ama şu an beni öpüyordu.bu yanlıştı.omzundan itirmeye çalıştım.bunun beni rahatlatması gerekmiyor muydu?tam tersi tedirgin ediyordu.onu itirmeye çalıştıkça beni daha sıkı tutuyordu.beni duvara yasladı.sonunda dudaklarını benden ayırdı

"ne oldu,korktunmu?"

"yapma,istemiyorum"

"seni rahatlatmamı istememişmiydin?"

"evet ama bu rahatlatmıyor"

"biraz sabret"

dudaklarını benimkine bastırdı.duracağını sanmıyordum.

marco'dan

nerdeydi bu kız.kesin anna ona bir şey yapmıştı.yemek hazırdı.lanet olsun planlarımı mafedecek.ayağa kalktım.anna sırtarak

"nereye"

"tuvalete"hemen yukarı çıktım.bütün odalara girdim.bakmadığım bir oda kalmıştı.açmaya çalıştığımda kapı kiltiliydi.kapıyı yumruklamaya başladım.

alex'den

kapıyı açmaya çalıştıkların da mary'i bırakmam zorunda kaldım.mary'nin yüzü kırmızıdan beyaza geçiş yaptı.marry'e döndüm

"senin saklanman lazım."

"tamam nereye,kim geldi ki?"

"dolaba gir ve sesini çıkartma"dedim.sözümü ikiletmeden yaptı.kapının kilidini açtım.marco direk içeriye girdi

"mary nerde"

"nerden bileyim ben"

"burda olduğunu biliyorum"dedi ve odanın her yerini aramaya başladı,tam dolabın kapağını açıcaken

"mary'e ne yaptın"bana döndü şaşırmışdı

"hiçbir şey yapmadım.ne oldu ki ona"

"safa yatma,onu gördüğümde ağlıyordu"

"safa yatmıyorum ona hiçbir şey yapmadım.ama eğer şimdi onu bulamazsam hayatı tehlikeye girecek."

dolabı gösterdim.sırtarak oraya doğru gitti.dolabı açtığında bir küfür mırıldandı.yanına gittiğimde mary'nin bayılmış olduğunu gördüm.lanet olsun içerisi bu kadar havasız olamazdı.ambulansı aradım.anna kapıyı açtığında

"cinayet mi,sakarlık mı?"dedi.marco ile aynanda

"sakarlık"dedik.sonra bir birimize baktık.mary'yi dolaptan çıkarıp yatağa yatırdık.bir kaç dakika sonra ambulans belirdi.marco mary 'le birlikte gitti.en zor görev bana kalmıştı.mary'e olanları açıklamak.

marco'dan

bayılacak bu günü mü bulmuştu.hastaneye vardık.onu acile götürdüler.ben dışarıda bekledim.çok sıkıcıydı,beklemeyi sevmezdim.uyuya kalmışım.uyandığımda mary yanımdaydı.

"dolapta ne işin vardı senin"

"sana ne"

"niye ağladın"dediğimde ayağa kalktı,bende kalktım.tam gidiyorken bileğinden tutup kendime yapıştırdım.omzumdan ittirmeye çalışarak

"bırak beni,hastanedeyiz"

"ne olduğunu söyleyene kadar bırakmıcam"sinirlenmişti.

"iyi söylicem ama dışarıya çıktığımızda."dediğinde onu bıraktım ve dışarı sürükledim.

"evet anlat bakalım"

"her şeyi biliyorum.bana yaptığın oyunları,beni kullanışını,senin yüzünden ölüyordum ben.anna her şeyi anlattı."

"sende inandın mı?"

"evet çünkü bunlar gerçek.şimdi izin verirsen gidicem."

"tamam git"

mary'den

en azından bir şeyleri açıklasaydı.ben onun eşyasıydım.diğerlerinden tek farkım.ben başından beri eskiydim.taksiye bindim.yarım saat sonra eve geldim.odama kapanıp sadece ağlamak istiyordum.kapıyı çaldığımda,annem açtı.beni böyle görünce şaşırmıştı sanırım.hemen odama çıkıp kapıyı kilitledim.hayattım birden değişmişti.ve hepsi bir çocuk yüzünden olmuştu.hayır buna katlanamazdım.ne yaptığımı bilmiyordum.neden ağladığımı bilmiyordum.yemeğe katılmamıştım.umarım marco'nun dediği gibi olmazdı.gerçekten cinayet işlemiş miydi?işlediyse kaç tane.çok yorgundum.gözlerimi kapattım