Το ημερολόγιο μιας τρελής!

Η κατάληψη

Εεεε ναι, κάναμε και στο δικό μας σχολείο κατάληψη. Εγώ δεν κατάλαβα το λόγο, αλλά νομίζω πως την κάναμε επειδή έχουν κάνει όλα τα σχολεία στην πόλη.

Βασικά ποτέ δεν καταλαβαίνω τιποτααααααααα

Ήδη από την προηγούμενη μέρα, υπήρχαν φήμες ότι θα κάνουμε κατάληψη. Οι καθηγητές και ο διευθυντής το διέψευσαν αλλά....

Πηγαίναμε το πρωί στο σχολείο εγώ, η Δέσποινα, η Μαρία Κ. και το Μαρία Μ. Και συζητούσαμε αυτό το θέμα. Βλέπαμε τα μεγαλύτερα παιδιά από το λύκειο να πηγαίνουν κανονικά σχολείο, και έτσι είπαμε ότι δεν κάνουμε κατάληψη.

Αυτό πιστεύαμε και όταν φτάσαμε στην πόρτα του γυμνασίου (βασικά είναι του λυκείου αλλά τεσπα). Όταν ανεβήκαμε, όμως τα σκαλιά, όλο το σχολείο ήταν έξω, και μπροστά από την πόρτα της αίθουσας των καθηγητών είχαν βάλει κάδους και τσάντες και την είχαν κλειδώσει με λουκέτο. Τότε άρχισε το σόου.

Θα κλάψουν μάνες τώρα

Μας είπαν ότι όποιος είναι υπέρ της κατάληψης, κάθεται στην αυλή του γυμνασίου, ενώ όσοι είναι κατά, πηγαίνουν στο γήπεδο. Εκείνη τη στιγμή έβλεπες όλα σχεδόν τα κορίτσια να σηκώνονται, να παίρνουν τα πράγματα τους και να πηγαίνουν στο γήπεδο.

Εγώ ήμουν κατά της κατάληψης, γιατί.....
Τώρα μην γελάσετε. Έχανα τα αγγλικά. Δεν μου αρέσουν!!! Τα μισώ!!! Αλλά εκεί, να μωρέ, βλέπω το αγόρι που μου αρέσει..... Κάνουμε αγγλικά μαζί με το Α3, και αυτός είναι στο Α3. Τον λένε Κωνσταντίνο. Βασικά, ξέχασα μια σημαντική λεπτομέρεια. Δεν μου αρέσει πλέον! Τώρα είναι Ιούνιος, συγκεκριμένα 27. Και αυτά έγιναν Οκτώβριο. Σας πήγα πολύ πίσω, χεχεχεχε.

Όπα, κάτσε, ξεφύγαμε από το θέμα μας. Λοιπόν, όταν με ρώτησαν γιατί είμαι κατά της κατάληψης, και τους είπα το λόγο, με έβρισαν ας πούμε. Τεσπα, εμείς καθόμασταν κάτω στο γήπεδο, παίζαμε βόλεϊ,βγάζαμε φώτο με τα κινητά (αλητεία σκέτη 😉) και κάναμε μέχρι και πικ νικ! Γενικά, οι κατά της καταληψεως περνούσαμε γαματα, με όλη την έννοια της λέξης. Και έβλεπες τους άλλους απάνω να πλήττουν από τη βαρεμάρα. Χα, καλά να πάθουν!

Κάποια στιγμή μας είπαν να φύγουμε. Η ώρα ήταν γύρω στις 10. Ωραία, είχαμε όλη τη μέρα να κάνουμε βλακειες.

Είχαμε μαζευτεί όλη η τρελοπαρεα στο 15ο. Το δημοτικό είναι που πηγαίναμε οι μισοί από την παρέα. Είμασταν εγώ, η Δέσποινα, καμία 10αρια Μαριες (ξέρω τουλάχιστον 60 Μαριες), τα διδυμακια μας, η Κατερίνα, και ένα σωρό άλλοι. Που να θυμάμαι ποιοι ήμασταν??? Πέρα το ότι αδειασαμε το περίπτερο, αφήσαμε και τις δικές μας "πινελιές" επάνω του. Γράφαμε με μαρκαδόρους διάφορα στιχάκια, ονόματα και ένα σωρό άλλα.

Και μετά από την πρώτη βροχή σβήστηκαν οφ κορςςςς :(

Έτσι όπως καθόταν ο Ιάσονας αμέριμνος, περνάω από πίσω του, παίρνω το κινητό από την τσέπη του και.... ΤΡΕΧΑΛΑ!!!!!!

Πρέπει να κυνηγιομασταν για κάνα 15λεπτο. Στο τέλος τον λυπηθηκα τον καημενουλη και του το έδωσα πίσω.

Και κάπως έτσι έληξε αυτή η μέρα της κατάληψης.
~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡~♡

Αφού ψηφίσατε να μεταφέρω εδώ τις ιστορίες, άρχισα να το κάνω πράξη
Έχω βάλει βέβαια κεφάλαιο από την αρχή της χρονιάς, αλλά μέσα σε ένα μήνα θα διαβάσετε ολόκληρη χρόνια
Not bad at all

Stay tuned until the next ✌✌✌✌❤💘