Το ημερολόγιο μιας τρελής!

Όταν παίρνω φορά, φορά κατηφόρα...

Τι κατηφόρες πήρα τι τούμπες πήρα θα μάθετε σε λίγο.

Λοιπόν παιδάκια μου τι κάνετε?! Καλά είμαστε? Πάντα καλά.

Θα αρχίσω από προχθές, γιατί από προχθές ξεκίνησε το πάρτι.

Λοιπόν, προχθές πήγαμε επάνω στο γυμνάσιο, όπου όλο το καλοκαίρι δεν πατήσαμε το πόδι μας και τώρα μας έπιασε ο πόνος.
Αρχικά, δεν μπορούσαμε να μπούμε, αλλά τα αγόρια που τα ξέρουν τα κατατόπια απέξω και ανακατωτά, μας είπαν να μπούμε από μια τρύπα στο γήπεδο. Η Αθηνά δεν ήθελε να μπει και ήθελε να πάει πάνω στα ΕΠΑΛ να το παίξει αλητεία. Η Μαρία λέει πως ήθελε να βρει γκομενο.
Με τα πολλά και με τα λίγα, την πεισαμε να μπει μέσα, και πήγαμε στο δασάκι που έχει πίσω απ το σχολείο. Εκεί, ανεβήκαμε στην ταράτσα του σχολείου, που έχουν κάνει κάτι απίθανα γκράφιτι... Εμένα μ άρεσε πολύ εκεί και θα ήταν ωραία αν το καθαριζαμε απ τις πευκοβελονες. Και έχει και φοβερή θέα.
Μόλις είδαμε το τοπίο, βγάλαμε αμέσως κινητά για φώτο. Αλλά το δικό μ το κινητό, εγώ το ζώον, το είχα ξεχάσει στο χωριό! Αλλά ευτυχώς χθες το πήρα 😆😆
Μετά μας έπιασε μια κρίση και πηδουσαμε 5 μέτρα ύψος, πάνω από μια τρύπα. Πως εγώ το πηδηξα και μ άρεσε δεν ξέρω. Αλλά πριν πηδηξω, είχα χεστει απ το φόβο μ.
Η ώρα πήγε 8 πάρα και αποφασίσαμε να φύγουμε. Εγώ και η Δέσποινα κατεβηκαμε, αλλά το ούφο με την Μαρία φοβόντουσαν. Παιδευομασταν Μέχρι της 8 πάρα 5, μέχρι που εγώ και η Δέσποινα φύγαμε.
Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε ο Ψανης με το ποδήλατο τ.
- Μυρτώ θες να σε πάρω τρικαβαλο?

- Τι? Απαπαπα όχι!

- Έλα ρε ανέβα!

Εγώ σαν βόδι που είμαι ανέβηκα και εκείνος άρχισε να κάνει πετάλι. Στην αρχή κουνιομασταν λίγο και εγώ τσιριζα να με κατεβάσει. Εκείνος όμως όχι!
- Σκάσε και σταματά να κουνιεσαι!

Εγώ υπακουσα και φτάσαμε κάτω όπου με άφησε. Σε λίγο κατέβηκε και η Δέσποινα. Κάναμε μερικές βόλτες, και αφού είδαμε ότι η ώρα ήταν 8 και μισή και οι άλλες ακόμα δεν είχαν εμφανιστεί, ανεβήκαμε ξανά επάνω να τις βρούμε.
Όταν φτάσαμε έξω απ το σχολείο, εκείνη την ώρα είχαν κατέβει.
Αφού κάναμε μερικές σαχλαμάρες το διαλυσαμε.

Χθες ξεκίνησαν τα καλοκαιρινά. Εγώ με την Ελισάβετ να μιλάμε για τον Ίαν και να διαβάζουμε περιοδικά με αυτόν. Σε όλο το μάθημα μιλούσαμε για αυτόν.
Το απόγευμα ξαναπήγαμε στο γυμνάσιο και πάλι στα σπάσαμε.
Μετά πήγαμε στο παρκακι και ήταν κάτι λυκειοπαιδα εκεί. Αυτό δεν μας εμπόδισε να παίξουμε ψείρες. Αρχίσαμε να παίζουμε, εκείνοι μας κορόιδευαν, εμείς σημασία
Κάποια στιγμή έφυγαν και αρχίσαμε να παίζουμε κρυφτό. Αφού τα βγάλαμε και η Ρίκα άρχισε να φυλάει, εμείς τρέχαμε να κρυφτουμε. Εκεί που έτρεχα εγώ, παθαίνω θλάση στο δεξί μου γόνατο και κατεδαφιζομαι κάτω. Τι γόνατα τις γάμπες τι χέρια όλα έγιναν σούπερ. Το μόνο ακέραιο μέρος το σώματος μου είναι το δεξί μου χέρι και το κεφάλι μου.
Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ο Δημήτρης. Καλά αυτή η γρουσουζια του παιδιού έχει 500 μέτρα εμβέλεια!!!!!!

Και τώρα είμαι εδώ, με μπεντατιν σε όλο μου το σώμα, ένα γόνατο που πονάει σε κάθε κίνηση, και ένα πρησμενο χέρι.

ΜΠΡΑΒΟ ΜΟΥ