NORA : j.jungkook

N.11

Hayat..kolay değildi.

En azından benim açımdan kolay değildi.

Daha henüz 1 ay olmamışken her şeyin bu hale gelmesi..saçmaydı.

Fakat yapacak hiçbir şey yoktu.

"Jungkook?"

Zorla çıkan sesimle konuşuyorum.

Ses gelmiyor.

Bedeni tamamen kendini salmış durumda ve hareketsizce yatıyor.

Elim nabzına gidiyor.

Atıyor.

Fakat ağlamaya devam ediyorum.

"Uyan."

Diyorum sessizce. Uyanmıyor.

Telefonumu çıkarıp ambulansı arıyorum.

***

"Uyan."

Dediğim tek şey bu oluyor.

Fakat Jungkook içerideki odada neyle yüzleşiyor..bilmiyorum.

Benim gibi ölüm meleğini mi bekliyor yoksa rüya mı görüyor? 

Benim gibi hislerini mi kaybediyor yoksa canı mı acıyor?

Benim gibi yok mu oluyor yoksa bedeni tekrar mı var oluyor?

Bilmiyorum.

Fakat 'benim gibi' olmasından korkuyorum.

İntikam almak istediğimi ve hatta onun için şu an burada olduğumu biliyorum.

Fakat gitmek istemiyorum. 

Ben..ona olan aşkımdan vazgeçmek veya geçmek zorunda olmak istemiyorum.

"JUNGKOOK!"

Arkadaşları koşarak buraya geliyor.

Adının Jimin olduğunu bildiğim çocuk konuşuyor.

"Sen yaptın değil mi?! Senin yüzünden burada değil mi?!"

Cevap vermiyorum.

"O senin ölümüne sebep verdi diye ona bunu yaptın değil mi?!!"

"Ben aşık olduğum birine zarar vermem Jimin. Bunu o küçük kafana sok."

"Aşıkmış Hah!"

"Ayrıca cümlelerini kurallara uygun bir şekilde kur. Ölümüme sebep vermedi. Ölme ihtimalime sebep verdi."

"Kim olduğunu bilmediğimi mi sanıyorsun?"

Bunu sessizce söylüyor. Yutkunuyorum.

"Kimmişim?"

Diyorum anlamamazlığa vurarak.