I Don't Talk To Strangers [UNDER REVISION]

CHAPTER 21: Perfect Strangers

CHAPTER 21: Perfect Strangers

(Shane's POV)

Walong taon na. Ang tagal na rin pala. Ilang taon na ang lumipas, pero nandito pa rin ako. Madami na silang napuntahan, pero ako, naiwan pa rin ako sa lugar ng kahapon ko.

Kamusta na kaya sya? Meron na kaya syang iba? O baka naman may pamilya na sya? Pakshet. Parang di ko yata matatanggap 'yon. Masakit. Masakit pa rin. Pero okay na ko. Hindi ko nga lang sya makalimutan. 2017 na. Pero sya pa rin.

Napasipa na lang ako sa white sand na tinatapakan ko ngayon. Nandito ako sa Miami. Nakakuha kai ako ng free ticket, kakanuod ko ng NBA. Kagabi yung game ng Miami Heat at ng Cleveland Cavaliers. Nakita ko na yung mga basketball players na idol nya. Pero sya, hindi pa.

Ano ba Shane. Sya na naman?

Kinuha ko na lang yung phone at headset ko sa string bag na dala ko. Isinuot ko yung headset at pinlay sa phone ko yung kanta na favorite ko.

Now playing: Perfect Strangers by Jonas Blue

~You were lookin' at me like you wanted to stay

When I saw you yesterday

I'm no wasting your time

I'm no playing no games

I see 'yah~

Umupo ako sa isang bench dito sa may beach. Malapit nang mag sunset. Tamang-tama lang yung pwesto ko. Nakaupo ako paharap sa beach kung saan makikita mo ang sinag ng araw.

~Who knows the secret

Tomorrow will won't

We don't really need to know

With you here with me now

I don't want you to go

With you here with me now

I don't want you to go~

Naramdaman ko maya-maya na may umupo sa tabi ko, nakatalikod sya sa beach at may kausap sa phone. Hindi ko marinig yung pinag-uusapan nila since malakas yung sounds na nagp-play sa tenga ko. Ayaw nya bang makita yung sunset? Eh, pakialam ko ba? Ibinalik ko na lang ang atensyon ko sa pagtitig sa papalubog na na araw.

~Maybe were perfect strangers

Maybe its not forever

Maybe the night will change us

Maybe will stay together

Maybe we walked away

Maybe we realized

We're only human

Maybe we don't need no reason~

Pagkatapos kong picturan yung sunset gamit yung digicam ko ay tumayo na ko. Pero nakakatuwa lang kasi sabay na sabay kaming tumayo nung lalaki at sa magkabilang direksyon pa ang punta namin. Hindi kami nagkasalubong. Magkatalikod kami actually. Ang galing talaga. Napailing na lang ako at saka nagsimulang maglakad.

(3rd Person's POV)

~Maybe were perfect strangers

Maybe its not forever

Maybe the night will change us

Maybe will stay together

Maybe we walked away

Maybe we realized

We're only human

Maybe we don't need no reason