Yalanlar

Yalanlar -21-

Keyifli okumalar...

Bölümü MusaYlmaz452 adlı okuyucumun ithaf ediyorum.

*Yalan, sahneye çıktığında Aşk sessizce kenara çekilir.

Doğan güneş, bütün güzelliğiyle karanlığa gömülen şehri gün yüzüne çıkarırken insanlar da yavaş yavaş uyanmaya başlamıştı. Bazı evlerde işe yetişme telaşı varken, bazı evlerde de çocukları okula yetiştirme çabası vardı. Herkes gecenin sessizliğine ortaklık ederek dinlenmiş ve şimdi güneşin ışıklarıyla hayatın içine karışmaya başlamıştı. Ama gece boyunca gözüne tek damla uyku girmeyen adam güneşin getirdiği güzelliklerle ilgilenemeyecek kadar öfke doluydu.

Hayatında daha önce hiç uğramadığı kadar hüsrana uğramıştı. İnsanlara güvenmemeye devam etmesi gerekirken o lanet olası, aptal adama nasıl olup da güvendiğini aklı bir türlü almıyordu. Nasıl böyle bir hata yapabilmişti?! Yumruk olan elleri ve kasılan çenesinin dışarıya yansıttığı öfke, içindeki öfkenin en ufak bir görüntüsü bile olamazdı. Eğer  otokontrolünü kaybedecek olursa yanında el pençe duran şu adamı öldürüp katil olması yüksekti. Ama şimdilik bu aptala katlanacaktı. En azından istediğini elde edene kadar.

"Ben, herşeyi düzelteceğim. Sen hiç merak etme." İşittiği sözler üzerine genç adamın dudağının bir kenarı hafifçe yukarı kalktı. Ama bu hareketi yüzüne tebessümden çok uzak bir ifadenin oluşmasını sağlamıştı.

"Senin hiçbir şeyi düzelteceğin yok!"

"Hayır, söz veriyorum be-"

"Sekiz ay önce de aynı şeyleri söylüyordun! Parayı alırken konuşmak kolaydı iş ikna etmeye gelince mi sesin kesildi?! "

"Sen de biliyorsun son zamanlarda olanları. Herşey bir yoluna gitsin ben zaten konuyu açacağım."

"Boş laflarla gelme bana. Şimdi burada, bu durumda olmamızın tek sebebi senin aptallığın! Eğer, en başından baba olmayı becerseydin şimdi ikimizde çok farklı durumlarda olurduk."

"Haklısın ama olan oldu. En kısa zamanda ben herşeyi çözeceğim ve buradan gideceğiz."

"Hayır, sen tek başına bir şey yapmayacaksın. Ben ne diyorsam ona göre davranacaksın. Anladın mı?"

"Ama kızım, o adam?"

"Onları ben halledeceğim. Ama sen benim sözlerim dışında hiçbir şey yapmayacaksın."

"Tamam."

Genç adam, uykusuzluktan kızaran gözlerini hafifçe kısıp karşısındaki görüntüyü izlemeye devam etti. Polisler kapıyı çalarken bu sefer içten bir şekilde tebessüm etti. Sabırlı bir adamdı. Özelikle sabrın sonundaki yollar onu Meleğe çıkaracaksa sabrın tadı iyice güzelleşirdi.

...

Melek ne diyeceğini ne yapacağını bilemez durumdaydı. Sadece ruhu değil aklı da ona eşlik ederek darma duman olmuştu. Ne düşüneceğini ne hissedeceğine karar veremiyordu. İçten içe de kendisine kızıyorsu. Daha önce söylemediği için. Yalandı bu! Bir gün döner dolaşır gelip senin ayaklarına dolanırdı. Öyle de olmuştu. Mehmet, karşısında adeta bir enkaza dönmüş şekilde ona bakarken hissizleşen parmaklarının arasından kayıp düşen fotoğraf ayaklarının dibine düştü.

"Biliyordun. Ne zamandan beri? Ne zamandan beri seni kandırdığını biliyordun Melek?!"

"Polis. Açın kapıyı!" Mehmet'in sözlerinin hemen ardından ikinci defa gelen tanıdık olmayan bu sesle Melek sertçe yutkundu.