Alien

"Jij bent gekozen"

'Estelle Jane Wilson, jij bent 1 van de gekozen tieners om op verkenningsreis te gaan door het heelal op zoek naar buitenaards leven. Je krijgt een uur om alles wat je nodig hebt in een rugzak te stoppen en afscheid te nemen.' Ik liep snel omhoog, tegen tranen vechtend. Bijna de helft van de gestuurde tieners komt nooit terug. Ik nam snel de dingen die op mijn lijstje voor als. Kleren niet, we kregen een pak dat we ten allen tijde aan moesten houden. Ik wist dat ik tegen morgenochtend al in een raket zou zitten. En dat zou zijn als het traag ging. 

Het afscheid was lang en slopend. Als ik kon had ik geweigerd, maar dan zouden ze me met geweld meenemen. 

'Het is tijd.' zei de man. 

'Ik kom terug. Dat beloof ik.' zei ik. 

'We zijn trots op je, wat er ook gebeurt.' zeiden mijn grootouders. Toen werd ik half naar buiten gesleept. 

We kwamen al snel op de ruimtevaartsbasis aan. Ik vervloekte de lessen 'wat als jij één van de gekozen bent?' want als die er niet waren, zou ik minstens nog een jaar hier blijven. 

Ik werd naar een kamer geleid. 'Slaap maar, of hou je bezig. Om 02.30 lanceren we.' zei hij. Er waren nog 2 andere meisjes op de kamer, Selena en Lily, waarbij de laatste een ex-klasgenote was. We praatten een hele tijd, maar we gingen al slapen rond 6 uur. 

We zaten allemaal in onze stoel. Ik was eigenlijk best opgewonden. Niet iedereen kan het heelal van zo dichtbij zien. Eens we uit de dampkring waren mochten we ons losmaken. (geen idee of dat echt zo is)

Iedereen maakte zich los en begon meteen te zweven en trucjes zoals salto's te doen. Ik was geen uitzondering.

Tot er een knal was en een schel alarm begon te loeien. 

'Iedereen, terug naar je stoel. Het schip is onbestuurbaar geworden!' iedereen ging zo snel mogelijk in zijn stoel zitten, maakte zich terug vast en zette zich klaar voor de klap..

_________________________________________________________________________________________________________

NU AL EEN CLIFFHANGER? IK GELOOF MEZELF BIJNA NIET!