Alien

Mijn moeders verhaal, deel 2

Op supersnelheid kwamen we snel aan aan het bureel, waar alle belangrijke documenten bewaard werden, en het archief was. 

'Pak mijn hand vast.' Ik maakte me onzichtbaar en Rivano ook. 

'Goed gedacht.' Ik glimlachte. 

'Ik hoop dat je me bij kunt houden.' we gingen op supersnelheid langs de bewakers, en kwamen aan in een hal. Ik liet mijn vinger glijden over alle richtingaanwijzers. 

'Ja! Achief! Gevonden.' We renden erlangs, tot we lasers tegen kwamen. 

'Hoe raken we hier langs?' Fluisterde Rivano. 

'Zo.' Ik trok Rivano mee en we ontweken de lasers makkelijk. 

'Die beveiliging hier stelt ook niet veel voor.' lachte ik. 

'Wel, we moeten nog door de muur raken, tenzij je de code kent.' zei Rivano. 

'We kunnen typen.' stelde ik voor. 

Rivano schudde 'Nu komt 1 van mijn krachten van pas.' hij trok me gewoon door de muur. 

'Handig.' zei ik, Rivano lachte. Ik merkte een camera op. 

'Volg even.' ik trok het kabeltje een beetje losser, zodat er storing ontstond. 

'Slim.' ik glimlachte en liet los, waarna ik mezelf ook zichtbaar maakte. 

'We zijn nu 2018. Ik ben 16. Hoe lang duurt een calderaanse zwangerschap?' vroeg ik. 

'15 weken' zei hij. 

'Een menselijke is 40 weken. Check de jaren 2002 en 2001, ze moet rond de jaarswisseling vertrokken zijn.' zei ik. 

'Ik doe 2001 wel.' 

'Goed, mijn moeder noemde Chloe Helène Wilson.' 

Ik was degene die het vond. Net. De eerste week van 2002. 

'Gevonden.' ik nam het dossier en legde het open op de tafel. De eerste pagina stond die gewone shit, naam, geboortedatum, blablabla. Ik sloeg de pagina om. Nota's. 

Oké, dit had ik nooit verwacht. Mijn moeder was.. Is.. even min mens als ik dat ben. 

_____________________________________________________________________________________________________________

HEY

WEER EEN HOOFDSTUK. ZAG IEMAND DIT AANKOMEN? ZO JA, IK ZAG HET ZELF NIET AANKOMEN. STOP MET LIEGEN!