Alien

Kennismaking

'Dit is Jane.' greep rivano in. 

'Vanwaar kennen jullie elkaar?' vroeg hij. Rivano wou antwoordden, maar werd het zwijgen opgelegd. 

'Gewoon. We zijn elkaar in het bos tegengekomen, zijn vrienden geworden. U kent het vast wel.' zei ik. 

'Ah, zo. Wel, je zult vast weten wat mijn tweede job is, dus ik moet iedereen controleren die hier nieuw is.'

'Vader. Moet dat echt? Ze is mijn vriendin.' 

'Iedereen, zoon.'

'Ik bedoel vriendin, vriendin.' zei Rivano. 

'Snel kan toch geen kwaad. Ik ben er zeker van dat Jane het ook niet erg vindt.' zei hij, zijn blik strak op mij gericht. 

'Natuurlijk niet.' zei ik snel. 

'Goed, mag ik je armen even zien.' Ik stak ze uit en rolde snel mijn mouwen op. Hij begon met rechts te inspecteren. 

'Calderaan. Goed zo.' hij lachte bij het zien van mijn moedervlek.

Ik lachte ook  'Wat anders?'

'Tuurlijk. Mag ik je andere arm ook even zien?' Ik stak mijn linkerarm uit, en volgde heel aandachtig zijn gelaatsuitdrukking. Soms keek ik ook doodsbenauwd naar Rivano, die minstens even bang terug keek. 

Opeens veranderde zijn gelaatsuitdrukking 'Wat is dit hier?'

Mijn hart sloeg meer als een tel over, en Rivano ging al klaar staan om me te verdedigen. 

Ik keek snel naar beneden. 'Een litteken.'  Ik had bijna mijn deftige taal bovengehaald. Bijna. Dat was precies een irritant kantje aan mijn afkomst. Ik ademde rustig in en uit, zodat mijn hart me niet zou verklaren. 

'Hoe kom je aan het litteken?'

'Ik zat vroeger op turnen, ik viel, had een open botbreuk, die was geheeld tegen dat we in het ziekenhuis waren, dus moesten ze me nog eens opereren, het bot goed plaatsen,...'

'Ah.'

'Maar vader, mag ik nu even alleen zijn met Jane?' vroeg Rivano. 

'Tuurlijk.' 

We liepen naar een kamer, blijkbaar die van Rivano. 

'Hij heeft door dat er iets mis is.' zei hij. Dat meen je toch niet?