Μονο Δικιά μου ...

ελπίδα..

Άρης pov

έρχονται ώρες που χάνω το κουράγιο μου.. Και άλλες πάλι που παλεύω για εκείνη... βαθειά μέσα μου ελπίζω ακόμα... πέρασαν 2 χρονια και 3 μήνες ακριβώς..... κι εμείς είμαστε στην ίδια κατάσταση...κολλημένος ακόμα σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου δεν μπορώ να βρω κουράγιο να συνεχίσω τη ζωή μου ότι και να μου λένε...

Η Χαρά πλέον πιστεύει πως άδικα  ταλαιπωριεται κολλημένη στα μηχανήματα... Εγώ ακόμα ελπίζω ... πλέον έχω τελειώσει... κουράστηκα και προσπάθησα αρκετα... αλλα το έκανα  για εκείνη... της υποσχεθηκα να τα καταφερω μια απο εκεινες της κρύες νύχτες στο νοσοκομείο... αισθάνομαι δυνατός... Είμαι ένας επιτυχημένος θα έλεγα δικηγόρος στον τομέα μου... ειδίκευση? παιδική κακοποίηση... πάλεψα και ιδρωσα αλλά το πέτυχα .. κατάφερα μέσα σε λίγο καιρό κερδίζοντας μια μεγάλη υπόθεση να γίνω γνωστός στους κύκλους...  ζήτησα και ανέλαβα εξολοκλήρου τα εξοδα της Νεφέλης έτσι ώστε να την κρατήσω δίπλα μου όσο αντέξω...

Δεν μου ήταν καθόλου εύκολο...έκοψα το κάπνισμα... διάβαζα κάθε μέρα ... έκανα εργασίες που θέλουν μήνες σε μόλις λίγες βδομάδες... αριστευσα!!!

Η Χαρά και ο Άλεξ θα παντρευτούν σε 4 μήνες... Και η Κατερίνα με τον Μάνο ζούνε μαζί... Εγώ... Εγώ ζω μόνος μου .. Έχω εκείνη όμως... Ίσως δεν είναι μαζι μου αλλά έχω εκείνη... πηγαίνω κάθε μέρα... Δεν θέλω να νιώθει μοναξιά.. της λέω ιστορίες για μας .. της λέω να όνειρα μου ... προσπάθησαν να με πλησιάσουν πολλές γυναίκες αλλά για μένα... Για μένα είναι μόνο εκείνη...

τι σημασία έχουν 2 χρόνια μπροστά σε μια ζωή που μπορώ να περάσω μαζί της ??? καμία απόλυτος... μπορώ να την περιμένω και αλλά δύο.. Και αλλά δέκα.. Την έχω μεταφέρει σε άλλο ιδιωτικό νοσοκομείο... Ήταν πολύ δύσκολη η μεταφορά λόγο μηχανημάτων αλλά τα κατάφερα .. βρήκα κι ένα σπίτι κοντά κι έτσι οπότε μου λείπει κοιμάμαι εκεί... Στο ίδιο δωμάτιο... Στο ίδιο κρεβάτι... Την αγκαλιάζω... το πρωί... το πρωι ξυπνάω.. της χτενιζω τα όμορφα μαλλιά της .. Την φροντίζω... πολλοί λένε πως είμαι ένας κακομοίρης και με λυπούνται αλλά δε με νοιάζει... μάλλον για να τα λένε δεν έχουν αγαπήσει πραγματικά...

κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν με αναγνωρίζω... Δεν μπορώ να με συνηθίσω.. εκείνο το ατίθασο αγόρι με τα σκισμένα τζιν δεν υπάρχει πια ... Έχω μπροστά μου έναν άντρα.. με γραβάτα και κοστουμι.. μακάρι να ήταν το κοριτσάκι μου εδώ να με δει ... Δεν θα πίστευε στα μάτια της ...

Ετοιμάζομαι.. κατεβαίνω κάτω και φτιάχνω έναν καφέ... σκέτο ... πλέον το πίνω σκέτο.. πικρό... Η γλύκα της ζωής μου είναι 5 λεπτά μακριά... Δεν έχω ανάγκη κάτι άλλο... πίνω το καφέ .. παίρνω το φάκελο για το γραφείο και κατεβαινω  κάτω.. Έχει περίεργη μέρα σήμερα... μάλλον θα βρέξει... Ο ουρανός είναι θυμωμένος..