Het duurde al een paar dagen. Ik probeerde gewoon door te gaan als Guardian. Maar het lukte niet goed, ik moest steeds aan Elsa denken. Misschien had degene die de tanden en de feeën had gestolen ook iets met het portaal gedaan. Ik wilde er met iemand over praten, om een oplossing te vinden. Maar ik kon gewoon niet met de andere Guardians praten, zij snapten het gewoon niet. Ik was een Guardian, ik kon niet op een volwassen vrouw gaan letten die in een hele andere wereld was. De oplossing kwam toen ik wat rond aan het vliegen was.
Ik was in de buurt van Jamie's huis toen een meisje naar me floot. Ik draaide me om en zag Luka staan. Ze keek blij en liep naar me toe.
"Heb je me gemist?" Vroeg ze. "Een beetje." Antwoordde ik. "Mooi zo." Zei ze. "Wat kom je hier doen?" Vroeg ik. "Ik dacht, jij wilt vast meer over me weten. Daar heb je ook het recht op. Dus je mag alles aan me vragen." Zei ze. "Wie ben jij. En ik bedoel niet je naam." Zei ik."Ik ben een meisje met rare krachten die ze eigenlijk niet mag gebruiken, maar het stiekem toch doet," Antwoordde ze. "En waarom kwam je hier de vorige keer? Je had het net zo goed niet kunnen doen, het gesprek dat we hadden was alleen heel verwarrend." Zei ik. "Ik wilde jou ontmoeten. Ik vind je heel cool en ik wist dat je even iemand nodig had die in je geloofde. En ik wilde even mijn krachten uittesten." Antwoordde ze. "Welke krachten. En hoe dan?" "Mijn toverkrachten, die ik niet echt begrijp dus niet uit kan leggen. En ik probeerde ze door een portaal te maken." "Zei je nou portaal?" Misschien kon ze uitvogelen wat er aan de hand was met het kristal en portaal.
"Kun jij me misschien helpen?" Vroeg ik. "Ligt eraan waarmee." Antwoordde Luka. "Ik heb een kristal waarmee ik een portaal kon maken, maar hij doet het niet meer. En ik snap niet waarom." Zei ik. "Ik zal zien wat ik kan doen." Zei Luka terwijl ik het kristal aan haar gaf. "Kunnen we misschien nog wat samen rondhangen?" Vroeg Luka opeens heel verlegen. "Natuurlijk." Antwoordde ik. Het leek alsof Luka's gezicht opgloeide van blijdschap. Ze lachte opeens een beetje gemeen en gooide uit het niets een sneeuwbal tegen mijn gezicht aan. Ze lachte. Ik gooide ook een sneeuwbal in haar gezicht. We hadden veel plezier. Maar opeens kwam Jamie buiten. Toen hij me zag rende hij naar me toe en knuffelde me. "Hé Jack, je bent terug." Zei Jamie blij. "Ja. Ik ben hier wel vaker." Zei ik. "Wat was je aan het doen?" Jamie zag Luka waarschijnlijk niet. Wat moest ik nou tegen hem zeggen? Het antwoord kwam al snel, ik hoefde helemaal niks te zeggen. "Wauw, wie is dat?" Vroeg Jamie opeens terwijl hij naar Luka wees. Kon hij haar zien, hoe? "Ik ben Luka. Ik ben een vriend van Jack en we hadden net een sneeuwballen gevecht. Mee doen?" Zei Luka. "Natuurlijk!" Antwoordde Jamie.
We besloten naar een plek te gaan waar niet zo veel mensen waren zodat niemand Jamie kon zien en zich afvroeg met wie hij een sneeuwballen gevecht had. We hadden veel plezier totdat Luka opeens naar haar horloge keek en zei dat ze ervandoor moest. Jamie en ik hadden nog even plezier, maar al snel moest hij naar huis. Ik bleef alleen achter hopend dat Luka snel een oplossing zou kunnen vinden voor mijn portaal-probleem. Ik ging maar naar een andere plek om sneeuwdagen te maken.
