When Ms.Nobody meets Mr.Popular [COMPLETE]

CHAPTER 29

"Maayos naman ako ah"

"Aish whatever" asar na sabi ko at nagsimula ng ayusin ang mga limpak limpak na libro..

"Ang dami naman niyan" rinig kong sabi niya habang nakatingin sakin..

"Yun na nga eh alam mo na ngang marami hindi mo pa ako tulungan" pagpaparinig ko sa kaniya..

"Why would I?"

Ang tindi din talaga ng amats ng lalaking ito.."Tinatanong mo ako kung bakit? Aba! Baka nakakalimutan mo punishment NATIN ito at hindi lang ako!"..

"I don't care. This school is soon to be mine so I don't need to do those things"

May punto siya don pero kahit na!

"Soon! Ibig sabin hindi pa ngayun kaya pwede ba tulungan mo na ako may kailangan pa akong puntahan"

"Where?"

"Diyan diyan lang bakit?" Para sa inyong kaalaman nagaayos pa din po ako samantalang yung isa diyan nakasandal sa bookself..

"May ganun bang place? Diyan diyan lang?" Bwisit na hinayupak to oh..

"Pano pagsinabi kong oo?"

"Can I come?"

"What?! No hindi pwede"

"And why?"

Hindi ko alam kung kailangan ko pa bang iexplain sa kaniya o hindi, hindi pa ba halata na hindi pwede lalo na't hindi naman kami close.

"Basta hindi pwede period!, teka nga lang bakit ba nandito ka pa diba dapat umalis kana kasi alam mo naiistorbo mo na ako"

Bwisit na hinayupak to! Di na nga ako tinutulungan nambubwisit pa..

"Are you sure? I'm not sure if this story is true but I heared that their are someone or should I say ghost that live in this place hmm what do you think?"

"Stop! Oo na tama na! Wag ka ng umalis"

Sus maryosep! Takot na nga ako mas tatakutin pa niya ako, wala talagang puso!

"Are you really scared?"

Bigla nalang niyang tanong..

"E-eh ano naman?"

"I-I meant someone--...ah never mind just finish what you're doing I want to rest already"he say and sat on the chair..

Ang weird bakit naman siya magkukwento sakin? Well never mind na nga lang..

Nagmadali na ako sa pagaayos dahil may pupuntahan pa ako syempre ano pa nga ba edi sa work wala naman kasi akong masyadong pinagkakaabalahan bukod sa pagaaral at trabaho, minsan aaminin ko nakakapagod na to the point na parang guasto ko ng gumive up kasi wala namang kasiguraduhan kung ano ang mang yayari samin nang kapatid ko in the future basta nakakapagod lang..

"Hoo! Tapos na din sa wakas, bakit ba kasi ang daming libro dito?!" Nakakaasar talaga ano bang trip ng nagtable dito at parang ang dami naman ata niyang kinuhang libro!..

"At last! I thought hindi kana matatapos"

Tss! Kung tinulungan mo sana ako edi tapos na! Gusto ko sanang sabihin yan pero masyado nang ubos yung energy ko para makipagbangayan sa batong to!..

Akmang aalis na ako dahil male late na ako sa work ko 5:12 na kasi eh ang pasok ko dun 5:30 medyo malayo layo pa man din yun dito sa school pero dahil sa paghila sakin ng batong kasama ko ayun napahinto ako..

"Ano nanaman ba kasi? May pupuntahan pa ako kaya pwede ba paalisin mo na ako? Pagod na ako okay kaya please makioperate naka naman"mahinahon kong sabi dahil wala na akong energy para sigawan siya..

"Then go home"huh?

"Ano bang trip mo hah? Alam mo di na kita maintindihan minsan wala kang pake sa paligid mo pero minsan nasosobrahan ka naman sa pakikielam!"

Boom! Wala sumabog na ako! Nakakaasar na kasi eh ayaw ko naman siyang sabihan ng ganun pero dahil sa pagod na ako nasabi ko ang mga yun..

"You know what? You should rest"here we go again..

"Alam ko ang ginagawa ko okay? So please leave me alone!"

"I will leave but please rest" that word really confused the hell out of me..What's with him?

"Huh?"

"I said aalis lang ako pag nagpahinga kana, you look very exhausted and- and I'm guilty kasi hinayaan kitang maglinis magisa kahit na alam ko namang may work ka pang dapat puntahan and I'm sorry"

His words make me speechless, I didn't expect him to say those words but one thing I know I want to cry and just rest

I may look okay to everyone's eyes but the truth is I'm not because behind my cheerful smile and happy eyes I'm the girl who longing to a family..

Ng mahimasmasan na ako ay pinunasan ko na ang mga luha na bumasa sa aking mga pisngi gamit ang aking palad..

Pero binigyan ako ng panyo ni kaisser..

"Pano mo nalaman na nagtatrabaho ako? I didn't mention anything to you"

"I just know"

Hindi na ako umalma pa at tumahimik nalang.. I feel much better now kesa kanina napaisip tuloy ako kung pag-iyak ba talaga ang sulusyon para matanggal ang hinanakit ng isang tao because in my case ganun ang nangyari tila ba nabawasan yung bigat ng dibdib ko..

"You should go home now 5:24 na masyado ng late"pagsisimula nito..

"Pero kasi-"

"Just go home tyaka mo naisipin yung work mo ako na ang bahala"he said and pat my head, I'm started to think again...Bakit parang bumait siya? Nakakapanibago lang at ayoko ng ganito hindi ko alam kung bakit pero parang may mali sa kaniya..

"Okay" hindi na ako umangal dahil sabi niya nga siya na ang bahala ayaw ko namang maging kampante dahil hindi ako sure kung magagawan niya ng paraan pero I feel like, I can trust him and I should trust him..

"T-thank you. Goodbye" Naghehessitate pa ako kung sasabihin ko ba yung 'goodbye' kasi feeling ko hindi dapat pero nasabi ko na kaya nagpatuloy na akong maglakad palayo sa kaniya..

_________________________

Author's Note:

Sorry for the late update busy lang po akong tao kaya pagpasensyahan nyo na ako and please support my story.. Godbless you all😘..

Here's another update hope you like it kahit na short lang siya😘

#Ms.AuthorSeungrry07