Geçen bölümdeki yorum sayısı beni o kadar mutlu etti ki. Teşekkür ederim...
❄
Karşılık vermemeliydim. Çünkü sarhoştu. Göğsünden ittirdim.
Kolumu sıkıyordu. Farkında değildi. "İrem, istiyorum."
"Ulaş. Evine gitmelisin."
Bana baktı. Kolunu çekti ve kafasını sallayarak kapıya yöneldi.
Ama dengesini kaybeder gibi olunca hemen tuttum. İçeri doğru sürükledim. Yatağıma yatırdım. Odadan çıkacakken kolumdan tutup beni yanına çekti. Bana sarılarak uyuyakaldı. Bende gözlerimi kapattım.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Sabah ilk önce ben kalktım. Ulaş'ı uyandırmadan mutfağa gidip kahvaltı hazırlamaya başladım.
Gözüm koluma takıldı. Morarmıştı. Parmak izleri belli oluyordu. Bilinçli bir şekilde yapmadığını biliyordum. Umursamadan kahvaltıyı hazırlamaya devam ettim.
Masa tamamen hazırdı. Çayları doldururken kapıdan Ulaş göründü. Utangaç bir hali vardı. Yavaş yavaş içeri girdi.
Çaydanlığı ocağa koyup ona döndüm. "İyi misin?"
"İyiyim." dedi fısıltıyla. Sonra tekrar konuştu. "Özür dilerim İrem."
"Sorun değil."
"Ben, gerçekten kendimde değildim. Nasıl böyle olabildim bilmiyorum. Özür dilerim. Fazla ileri gittim. Hemde çok fazla."
"Sarhoşken insan böyle şeyler yapabiliyor. Kendimden biliyorum."
Bana söylediği şeyin aynısını söylemiştim. Sonra bakışlarını koluma yöneltti. Arkama sakladım.
Kolumu tuttu. "Ben yaptım, değil mi?"
"Hayır, kapıya çarptım."
"Yalan söyleyemiyorsun."
Kolumu bıraktı ve banyoya gitti. Ardından elinde bir kremle geldi.
"Acıyor mu?" diye sordu kremi sürerken. "Elim pek hafif sayılmaz idare et."
Gülümsedim. Ne olursa olsun öküzlüğünü belli ediyordu.
Kahvaltıya oturduğumuzda utana sıkıla yiyordu. Düşünebiliyor musunuz? Manda Ulaş, bir gecede insan olmuş.
Kahvaltı yaptıktan sonra Ulaş gitti. Bende evi toparlayıp yemek yaptım. Kapı çaldı.
