"Bitti değil mi? Her şey düzeldi." dedim Ulaş'ın göğsündeyken. Eve gelmiştik, şimdi de Ulaş'ın göğsünde yatıyordum.
"Bitti güzelim, bitti." diyerek saçıma öpücük kondurdu.
"Bundan sonra senden hiçbir şey saklamayacağım."
"Bende. Söz veriyorum."
Günün yorgunluğu, barda yaşadıklarım, ağladığım için ağrıyan gözlerim iyice uykumu getirmişti. Duvardaki saate baktığımda 02:45 olduğunu gördüm. Kafamı iyice Ulaş'ın boynuna koyup kendimi uykuya bıraktım.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Sabah uyandığımda Ulaş yanımda yoktu. Gözlerimi ovuşturup yatakta doğruldum ve ayaklarımı sarkıttım. Aşağı indiğimde güzel kokular geliyordu.
Mutfağın kapısından Ulaş'a baktım. Siyah eşofmanı, beyaz tişörtüyle kahvaltı hazırlıyordu. Sonsuza kadar onu böyle izleyebilirdim.
Arkasını döndüğünde sırıttı.
"Sen beni mi izliyorsun?"
"Yoo. Acıktım da, ne yaptın diye bakıyordum." diyerek kollarımı göğsümde birleştirdim ve sırıttım.
Elindeki domates tabağını masaya bıraktı ve bana doğru adım attı. Belimden tutup kendine çekti.
"Beni izlemiyorsun yani?" diyerek dudaklarıma doğru eğildi. Bende bir hainlik yapıp kaçtım ve masaya oturdum.
"Hadi ben çok acıktım." dedim ve gülerek ağzıma bir salatalık attım.
"Oyun istiyorsun anlaşılan." dedi ve masaya oturdu.
Sinirle ayağa kalktım ve telefonunu elinden çektim.
"Aşkım dur öleceğim şimdi!" dedi telefonu elimden almaya çalışarak. Koltuğun üstüne çıktım ve telefonu arkama sakladım.
"Ulaş ya, sabahtan beri oyun oynuyorsun. Benimle ilgilenmiyorsun!" dedim sitem ederek.
"Tamam ilgileneceğim, şimdi ver."
"Hayır!"
"İrem."
Dilimi çıkarıp koltuktan indim ve yukarı çıkmaya başladım. O da peşimden koşturuyordu.
"İrem, öleceğim!"
"Geber!" diyerek daha çok koşmaya başladım. Neredeyse evin içini tamamen turlamıştık ve nefesim kesilmişti. Bir anlık dalgınlıkla Ulaş kollarını belime dolayıp havaya kaldırdı.
