Αχ αυτά τα μάτια σου

Part 15

Αθηνάς POV

Μένω ακόμα ξαπλωμένη στο κρεβάτι αφήνοντας τα καυτά δάκρυα να κυλήσουν στα μάγουλά μου.

Λοσοε αηδία παίζει να νιώθω αυτή την στιγμή, δεν περιγράφεται..

Πρέπει να βρώ εναν τρόπο να δω ποιος κρύβεται πισω απο ολο αυτο.

Αλλα πως;

Θα μπορούσα να πηδήξω απο το παράθυρο για να φύγω απο εδω μέσα..

Αλλα οχι.. Είναι πολύ ψηλά..

Αν αφήσω αναίσθητο αυτο το αγορι χτυπώντας το με κατι;

Απο την αλλη ειναι και ο άλλος, καθόλου καλη ιδέα.

Η εκτός και αν..

Αν δείξω λίγη ανταπόκριση;

Ευχαρίστηση;

Αλλα Όχι, τι θα πει ο Μάριος..

Αλλα απο την αλλη.. εχω αλλη επιλογή;

Μήπως να το βάλω σε εφαρμογή αυτο το σχέδιο;;

Μάριος POV

Εχω τηλεφωνήσει 6 φορές την Αθηνά σήμερα αλλα δεν το σηκώνει γαμωτο.

Που μπορεί να είναι;

Λες να το μετάνιωσε;

Αποφασίζω να περάσω απο το σπίτι της.. Να δω αν είναι καλα..

Χτυπάω το κουδούνι και παίρνω μια βαθιά ανάσα θέλοντας να είναι καλά.

Μου ανοίγει την πόρτα μια ψηλή κυρία, με ξανθά μαλλια και πράσινα μάτια.

Στο βλέμμα της επικρατεί μια απορία.

"Γεια σας, μήπως ειναι εδω η Αθηνά;" λεω μόλις ανοίγει η πόρτα.

"Εε, οχι λείπει απο χθες το απόγευμα." Λεει.

Λειπει; Και που ειναι;

"Μήπως ξέρετε που μπορώ να την βρω; Σας είπε τίποτα;" Συνεχίζω.

"Θα πήγαινε στο δασάκι εξω απο την πόλη, μου ειπε οτι θα επέστρεφε γρήγορα αλλα δεν της εχω μιλήσει διότι το κινητό της είναι κλειστό. Υποθέτω οτι θα είναι στην φίλη της την Αλεξάνδρα." Μου λεει και εγώ την ακούω με προσοχή.

"Έγινε, Ευχαριστώ." της λεω και φεύγω από το σπίτι.

Αμέσως βγάζω το κινητό μου και ψάχνω την επαφή της Αλεξάνδρας.

Μην με ρωτάτε, εχω τα τηλέφωνα απο όλους στο σχολείο.

Αρχή κλήσης