Drunken Mistake with my Beki Boss (COMPLETED)

Chapter 13 DMWMBB

Rouge's POV

Naiwan akong mag-isa sa airport. Lucas has left minutes ago. He didn't even bothered to tell me where he was going. He was in a hurry and just left without thinking na maiiwan ako dito sa airport with nothing but our luggages. I sighed deeply as I absentmindedly walked out the Airport. I know that anytime soon magsipatakan na ang mga luha ko. But, I don't wanna cry since I chose this, I chose to love him and I chose to follow him. Martyr kong martyr but, I too is hungry for love. It may be sound pathetic but I'm just a girl, a damsel in distress.

Nakalabas na ako ng NAIA. Now what? Where should I go? I don't have money, I don't have my phone. I can only call Mira for help since hindi dapat by any means malaman ng family namin na hindi kami na tuloy.

I look stupid while naglalakad sa daan. It's already 9pm kaya medyo d na ganun ka tao. Hindi ko alam kong saan ako dinadala ng mga paa ko. They are sore too, my hands are achy dahil dala-dala ko pa din ang luggage.

"Haha...hahahaha." I can't helped it but to laugh at myself. What did I do wrong para magkaganito? Bakit sa tuwing makakatanggap ako ng swerte may kasunod na kamalasan?

Bakit ganun? Bakit ganito ka sakit? Ang sakit magmahal ng taong hindi naman kayang suklian ang pagmamahal mo.

I looked araound, hindi na matao ang lugar, I don't even know where on earth I am. I'm scared, hurt and confused. Napatingala ako upang pigilan ang mga luha. Uulan pa ata dahil napakadilim ng langit ni wala kang makitang bituing nagniningning.

*rumble*

Napatakip ako ng tenga ng biglang kumulog.

"Ngayon ka pa ba talaga uulan?" Usal ko, naramdaman ko nalang ang paunti-unting pagpatak ng ulan.

"Pagminamalas ka nga naman oh." Napipiyok kong sabi. Siguro wala namang mali kung iiyak ako diba? Hahaha ang drama naman ng buhay ko, o ako lang talaga yung madrama?

Naramdaman ko nalang ang mainit na agos ng aking mga luha. Hindi ko naman ini-expect na magiging masaya ako sa kasalang ito eh. I already expected na masasaktan lang ako but I have to take a risk since I'm that stupid.

Malamig ang bawat patak ng ulan sa balat ko, ngunit nanginginit ang dibdib ko. Ang sakit at parang ang hirap huminga.

"Lucas. Asan ka na ba?" Mahina kong sambit at napaupo nalamang sa sidewalk na parang isang batang nawawala. Simula palamang ito, makakaya ko kaya hanggang sa huli?

Kinabukasan nagising ako sa isang silid na puro puti. Where am I? Anong nagyare? Did I and Lucas went on our trip for our honeymoon? Napahilot ako sa noo ko dahil sa masakit pa din ito.

"You're awake?" tanong bigla ng taong nasa gilid ng kama ko. Agad akong napabangon sa gulat. Who is he? Where am I? Ba't ganito ang suot ko? Naiba na kasi naka pang hospital gown ako??

"I found you last night unconscious on the road, so I brought you here in the hospital." Paliwanag nito. Oh....I thought I was having a bad dream. Once again my tears build up. Sana hindi nalang ako nagising.

"W-what's wrong? May masakit ba sayo?" Nag-aalalang tanong ng lalaki. I shook my head saying no.

"I'm sorry for the trouble and....thank you for your help." Mahinang sabi ko sabay punas ng luha ko.

"Sorry sa itatanong ko pero......naglayas ka ba sa inyo?" Tanong nito sabay tingin sa mga luggages ko.

"N-no. I...I was to go on a trip....but something happened at hindi natuloy." Malungkot kong sagot. Teka ilang oras na ba ako andito?

"Sorry to hear that. I'm not gonna ask what happened. But whatever it is, cheer up. You're too beautiful to be sad." Nakangiting saad niya. Npangiti ako, di dahil sa sinabihan niya akong maganda ngunit dahil sa pag cheer nya kahit na di namin kilala ang isat isa.