Supernatural

κεφάλαιο 12

<<Μαμά ηρθα>> λέω βαριεστημένα καθώς μπαίνω στο σπιτι. Αφήνω τα κλειδια στην τραπεζαρία και κατευθύνομαι προς την κουζίνα.

Πουθενά.

<<Μαμ->> πήγα να φωνάξω αλλά σταμάτησα μόλις αντίκρισα μπροστα μου..
<<Α-αναστασία;>> ρωτάω σοκαρισμένη καθώς την παρατηρώ. Έχει αλλάξει αρκετά μπορώ να πω. Τα μάτια της άνοιξαν σε ένα πιο ξανθό χρώμα και έβγαλε τα σιδεράκια που φορούσε. Τα μάτια της παρέμειναν γαλάζια και πάντα πανέμορφα. Τα ζηλεύω.
<<Γεια σου Λυδία>> λέει χαμογελώντας.

Ναι...

Νομίζω ήρθε η ώρα να σας εξηγήσω τον λόγο που σταματήσαμε να μιλάμε.

Γενικά με την Αναστασία ήμασταν πολύ δεμένες και μπορούσα να της μιλήσω για οτιδήποτε. Βέβαια εκεινη ήταν πανέμορφη σε σχέση με εμένα, με τα βαρετά καφέ μαλλιά μου και τις φακίδες. Ναιπ, έχω φακίδες.

Και ναι, ήμασταν πάντα οι δυο μας...

Μέχρι που μια μέρα, την είδα να κάθεται με τους 'δημοφιλείς'.. κατι που εγώ δεν ταιριάζω με τίποτα. Στην αρχή ζήλεψα λίγο, δεν λέω χαιρομουν που είχε βρει κι άλλους φίλους επειδή την έκανε κοινωνική, αλλά με τον καιρό τα πράγματα άλλαξαν μεταξύ μας. Και με αυτό εννοώ οτι άρχισε να περνάει τον χρόνο της περισσότερο με εκείνους, αντί με εμένα. Στα διαλείμματα καθόμουν μόνη, παρόλο που με ελεγε να πηγαίνω αλλά αρνήθηκα. Όπως είπα και πριν, δεν ανήκω με τίποτα σε αυτή την κατηγορία.

Αργότερα ανακάλυψα ότι με σχολιαζε με τις 'νεες φιλες' της και τότε ήταν το κερασάκι στην τουρτα.

Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογω, αυτός ήταν ο λογος που σταματήσαμε να μιλάμε.

Μετά από λίγες μέρες άλλαξα σχολείο και κατέληξα εδώ. Δεν ειχε να κάνει με εμένα, απλώς η μητέρα μου έπρεπε να βρει μια καλή δουλειά και εδώ πέρα ήταν πιο εύκολα.

Αυτά..

Ας γυρίσουμε πίσω στην πραγματικότητα τώρα.

<<Τι κάνεις εδώ;>> την ρώτησα έκπληκτη ενώ δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οντως βρίσκεται εδώ. Στο σπίτι μου.
<<Δεν στα είπε η μαμά σου;>>
<<Να μου πει τι;>> ρωτάω με απορία.
Χαμογελάει δείχνοντας το αστραφτερό χαμόγελο της. Πράγματι αυτά τα σιδεράκια έκαναν άψογη δουλειά.. <<Μετακομίζουμε εδώ>> γουρλωνω τα μάτια μου. <<Τι;>>

<<Ναι>> λέει καθώς σοβαρευει. <<Δεν φαίνεται να χάρηκες και τόσο>> λέει και κοιτάζει το κενό. Φυσικά και χάρηκα.
<<Οχι όχι, φυσικά και χάρηκα απλά..>> κάνω μια παύση << δεν ξεχνάω τόσο εύκολα>> λέω κοιτώντας την. <<Κατάλαβα>> λέει σιγανά.