helpless; taekook

|arkadaşça samimiyet

Evet. Evet çok isterim.

"Hayır, b-ben yapamam. Zaten ailen- sadece yapamam. Ben burada iyiyim."

"Böyle söylüyorsun çünkü için rahat etsin istiyorsun," Jungkook açıkladı.

"Ayrıca, ailem çok da umursamaz."

Taehyung tüm kalbiyle gitmeyi istiyordu. Sadece yanlış bir şeyler yapmak istemiyordu.

"Jungkook. Çok minnettarım. Gerçekten öyleyim, ama bunu yapmak bana rahat hissetirmi-"

O an Jungkook Taehyung'un elini yakaladı.

Taehyung anında sustu.

Bana dokunuyor.

"Taehyung, lütfen. Sadece bir gün için. Eğer hala doğru hissettirmezse, kabul. Buraya geri dönebilirsin. Kulağa nasıl geliyor?"

Taehyung hala elinin üzerindeki Jungkook'un yumuşak eline odaklanmıştı, başını salladı, konuşmak üzere ağzını açtı.

Jungkook anın sevinciyle kör olmuş, Taehyung'u kendine çekip sarılmıştı. "Gerçekten mi? Aman tanrım! Evet!"

Taehyung bu samimiyetten biraz ürkmüştü, ama yine de kollarını Jungkook'a sardı.

Zaman bir süreliğine durdu.

Sadece birbirlerine sarıldılar.

Ne yaptığını fark ettiğinde, Jungkook hemen geri çekildi. Yüzü tıpkı bir gül gibi kıpkırmızı olmuştu.

Utanmıştı, gülümsedi ve elini başının arkasına götürdü, "Ah, özür dilerim."

Taehyung yanıtladı, "Dert etme,"

"sonuçta arkadaşız."

"Doğru." Jungkook onayladı.

"Arkadaşız."

-

Taehyung naptın annem sen