helpless; taekook

|kalpsiz ev

"Sen ve arkadaşların taşındınız mı?"

Çok masum.

"Jungkook, bilmen gereken bir şey var."

Jungkook ile birlikte merdiven basamağında oturuyorlardı.

Taehyung Jungkook'un daha fazla 'sözde ev'inde durmasını istemiyordu.

Jungkook onun gözlerine odaklanmıştı. "Evet?"

"Iı, ben, bundan daha önce kimseye bahsetmedim..."

Jungkook başını sallayarak onu devam etmesi için teşvik etti.

"Ben yalnız yaşıyorum. Burada."

Jungkook, "Burada mı yaşıyorsun?" diye tekrarladı, Taehyung gibi genç bir çocuğun burası gibi bir çöplükte yaşaması onu şok etmişti.

"Evet."

"Peki ya ebeveynlerin?"

Taehyung başını eğdi.
"Hiçbiri yok."

"O zaman- o zaman sen nasıl buraya geldin?"

Taehyung boğazını temizledi.

"Pekala, ben beş yaşındaydım, ebeveynlerim bir kazada öldüler ve ben de yetimhaneye gönderildim. Bundan birkaç hafta sonra, bakıcı bir aileye teslim edildim. Bana karşı oldukça iyilerdi. Bir anne, baba ve bir de benden büyük bir ağabeyle yaşadım. Bakıcı annem ve ağabeyim bir araba kazasında ölmeden önce bir yıl kadar orada kaldım. Bundan sonra, bakıcı babam içmeye ve bana vurmaya başladı. Bunun hakkında hiçbir şey yapmadım. Acıyla uğraşıyordum ve beklendiği gibi bir sonraki sefer bana yumruğunu kaldırdı.

Yakın zamanda, buna katlanamaz hale geldim. Yeterince büyüdüğümde, kaçtım. Sadece çoğu kıyafetten oluşan eşyalarımı aldım ve yola çıktım. İşte o zaman burayı buldum," arkasındaki evine işaret etti, "ve iyi olacağımı düşündüm. Ve geçtiğimiz yedi yıl boyunca oldukça iyi bir ev oldu, sızdıran çatıyı ve yalıtımsız duvarları saymazsan," Taehyung gülümsedi, Jungkook'un o kadar da kötü hissetmemesi için çabalıyordu.

Jungkook ona baktı, gözlerinde acı vardı. "Yani tüm hayatın boyunca çaresizdin?"

Taehyung başını salladı.

Jungkook Taehyung'un elini kendi eliyle sardı.

Taehyung kıkırdamasını tuttu.