Oczy wilka

Kawa, króliki i impreza

Kolejny tydzień minął szybko. Wraz z Jolką zrobiłyśmy sobie małe wakacje. Co prawda przyjaciółka leniuchowała już od trzech miesięcy, ale ja potrzebowałam tych kilku dni wytchnienia. Prawie cały czas padało, więc większość czasu siedziałyśmy w domu, oglądając stare filmy i wynurzając się sporadycznie na krótki spacer po okolicy. Czasem, gdy dzwonił telefon, miałam cichą nadzieję, że tym razem będzie to jakiś obcy numer, a gdy odbiorę, usłyszę niski, męski głos posiadacza czarnej terenówki, ale chyba o mnie zapomniał albo rzeczywiście „nie chciał bawić się z moją polisą". Co ja sobie myślałam? Zamiast tego telefonował do mnie Wojtek, który chciał znać wszystkie szczegóły z moich początków w nowym mieście. Zapewniał mnie też za każdym razem, że zawsze mogę wrócić i zamieszkać chociażby u niego.

W sobotę obudziłam się kwadrans po siódmej. Z kuchni dobiegały odgłosy radia i pisk gwizdka od czajnika, który z każdą chwilą robił się coraz głośniejszy, jakby bił na alarm. Usiadłam na łóżku, a mój wzrok wylądował na półce z książkami autorstwa cioci Melanii. Przeczytałam wszystkie, nawet jej pamiętnik, który nazywała „terenem zalewowym" — gdy rzeka myśli wychodziła z koryta, wpadała do niego. Pisała go raz na jakiś czas, części wpisów nie zrozumiałam, choć jej rzeczywistość była w dużej mierze moją. Mieszkałyśmy razem, odkąd skończyłam trzy lata. To właśnie wtedy moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym i ona, jako siostra taty, została moją prawną opiekunką.

Poszłam do kuchni. Zobaczyłam Jolę siedzącą na taborecie. Przyglądała się gofrownicy, którą przytaskałam z Katowic.

— Cześć — przywitałam się.

— Hej — odpowiedziała, nie spuszczając oczu z urządzenia — jak ci się spało?

— Dobrze — odparłam. — Widzę, że chcesz zjeść gofry na śniadanie.

— Tak, zdaje się, że nawet mamy wszystkie składniki — stwierdziła, spoglądając w końcu na mnie z uśmiechem.

— To do dzieła, tylko najpierw kawa.

— Kurcze, Lenka, właśnie się skończyła. Mówiłam rano Krzyśkowi, żeby kupił jak będzie wracał z pracy.

— Rozumiem — odparłam rozczarowana

— Zapomniałam, że ty ani rusz bez kawy.Wytrzymasz?

— Chyba nie mam wyboru — odpowiedziałam, zajmując miejsce na drugim taborecie obok Jolki.

Kawa była moim jedynym uzależnieniem. W ciągu dnia ograniczałam jej spożycie, ale rano musiałam wprowadzić do krwiobiegu dawkę kofeiny.

Siedziałam tak chwilę i patrzyłam w okno, za którym pierwsze promienie słońca wpadały w poranną mgłę. Wtem usłyszałam głos Jolki:

— Halo, ziemia do Lenki!

— Co? — zapytałam, gwałtownie odwracając głowę.

Zdałam sobie sprawę, że coś do mnie mówiła, gdy ja wpatrywałam się w zjawisko za szybą.

— Oj, Lenka, ty chyba jednak musisz się napić kawy.

Przyjaciółka przewróciła oczami.

Przypomniałam sobie o kawiarni, którą widziałam wczoraj, gdy wracałyśmy ze spaceru.

— Wiesz co, Jola? Może ty przygotujesz ciasto na gofry, a ja skoczę do tej kawiarni za rogiem?

— Nie wiem — zawahała się.— A trafisz?

— Jasne — odpowiedziałam, machając ręką — przecież to rzut beretem.

— OK — zgodziła się po chwili namysłu.— Ale uprzedzam, tam jest dość drogo.