Het leven van Anna

Hoodstuk 15 door Nikky

Ik zucht nog eens diep en loop het huis uit. Mijn oom zit al in de auto met een petje om onherkenbaar te blijven. Het is zo spannend om naar Jason toe te gaan.. Ik ben bang dat hij me gaat slaan ofzo. Ik stap ook in de blauwe mustang en we rijden weg. Na een stukje rijden tot vlakbij het park, stap ik alvast uit zodat ik het laatste stuk kan lopen.

Hij staat er al.. Ik kan hem niet goed zien omdat hij een capuchon opheeft. Maar hij is de enige in het park, ondanks dat het middag is. Ik loop naar Jason toe en kijk hem uitdagend aan. "Okee, ik ben er.. wat nu?" Vraag ik. Hij zegt niks, als ik wat beter naar hem kijk heeft hij een blauw oog. "Wat is er m.." probeer ik te zeggen. Maar hij pakt me hard vast en kust me, zijn tong doet ook nog eens hardhandig mee. Ik probeer los te komen maar het lukt me niet. Tranen beginnen te stromen over mijn wangen, daar gaat mijn make-up. Zijn hand gaat over mijn kont...

Ik sla me los. "VIEZERIK!" schreeuw ik uit. Zijn hand komt uit het niets op mijn wang. "Bitch je doet wat ik zeg ja!" Zegt hij. Ik schud mijn hoofd, Jason kijkt me boos aan. Opeens haalt hij een mes uit zijn jas. Hij steekt hem bijna in mijn zij, en gebaart dat ik mee moet lopen. We gaan weer naar het stukje bos waar geen mensen zijn. Waar is mijn oom nou? Op het moment dat ik dat dacht gaat mijn mobiel af, het SMS geluidje speelt af. "Waag het niet om het open te maken en te lezen ja?" zegt Jason, het mes prikt nog net niet in mijn huid. Ik knik en loop met hem mee naar een verlaten boswachtershuisje.

"Doe je kleren uit, nu!" Schreeuwt hij boos. "Nee," zeg ik kalm. "Je doet wat ik je beveel slet!" roept hij. "Of helpt dit anders dan wel?" Hij steekt het mes in mijn been. De broek die ik aanheb krijgt een donkere plek die steeds groter word. Jason pakt me vast. "Laat me los," brul ik. Mijn knie komt tussen zijn benen in een snelle beweging. Hij scheldt en schreeuwt van de pijn. Ik ren weg...

Even later ben ik aan de rand van het park. De blauwe mustang is nergens te bekennen. Het rennen wordt lopen, en daarna strompelen. Vlakbij het park is de huisartspraktijk, daar heb ik gewoon geluk mee. Ik loop naar het witte gebouw en ga naar binnen. "Hallo, kan ik je helpen?" Vraagt de receptioniste. Ik loop wat naar achter zodat ze me bebloede broek kan zien. Ze pakt de telefoon en belt iemand. Snel zie ik een dokter aan komen rennen. "Kom maar mee meisje.." zegt hij vriendelijk.

"Godver," zeg ik. Met prikkend spul maakt de dokter, die Menno blijkt te heten, mijn wond schoon. "Het is niet diep jongedame, plakken of hechten hoeft niet." Zegt hij. Menno doet er een verbandje om. Ik bedank de man en loop weer naar buiten. "Oom John, waar ben je nou?!" Zeg ik in mezelf. Twijfelend pak ik mijn telefoon en lees eindelijk het berichtje.

Anna, het spijt me dat ik weg moest. Je moeder ligt in het ziekenhuis, niets ernstigs! Gewoon een bijwerking van het zwanger zijn op haar leeftijd... Ben jij verder oké? Groet John

Boos klik ik mijn telefoon uit. Mijn moeder verpest ook alles. Ik besluit geen berichtje terug te sturen en naar huis te gaan. Oom John's huis is niet ver weg dus lopen lukt wel. Half strompelend ga ik op pad, er komt een auto aan die stopt naast me. "Hee, Anna toch? Moet ik je thuisbrengen?" vraagt Menno. Ik knik en zeg het adres, we rijden er zachtjes naartoe. Na een tijdje zijn we er en ik stap uit. "Bedankt voor de lift" zeg ik, daarna draai ik het slot open van de voordeur en ga languit op de bank liggen.

Menno P.O.V.

Ik moet het haar vertellen...maar het kan niet! Ze gaat me voor gek verklaren.. als.. als.. als ik zeg dat ik haar échte vader ben... ze lijkt zo erg op me, het is gewoon te gek voor woorden! Het moet, ze moet het weten...

----------------------

Hoi! Zoals je al weet ben ik Nikky! Shewolfske & ItsClato op wattpad. Dit boek is echt fantastisch om aan mee te werken. Normaal shrijf ik nooit over mishandeling enzo.. maar voor deze keer maak ik een uitzondering. Hopelijk genoten jullie van dit hoofdstuk, Toedelsss