Het leven van Anna

Hoofdstuk 22 door Jill

Ik ben helemaal de weg kwijt, ik weet niet wat ik moet doen. Wat ik moet denken, vinden en ik vraag me vooral af waarom iedereen tegen me heeft gelogen en waarom het nu in één keer wordt gezegd? Ik ben echt in de war en ik wil er met niemand over praten, hoe moet ik alles oplossen? Ik ben boos en verdrietig, ik heb nooit gedacht dat ik deze pijn zou voelen. Ik wil mijn vaders en moeders deze pijn laten voelen..
Ik loop naar beneden en zie een briefje liggen ''Lieve Anna, ik ben even weg. Ik zal rond drie uur weer terug zijn en nog sorry van gisteren. Liefs Oom John.'' Goed het is nu één uur, ik heb nog even, ik loop naar de keuken. Ik zie een aardappelschil mesje liggen in de la. Ik twijfel, ik pak hem, leg hem weer terug, pak hem weer, maar leg hem toch weer terug. Ik pak wat yoghurt en cornflakes en ga op de bank zitten. Ik doe de tv aan en er is Awkward op. Mijn favoriete serie, maar het gaat ook over een meisje met moeilijkheden. Ik denk nog steeds aan alles en kan het gewoon niet met rust laten. Ik denk aan mijn jeugd, mijn vertrouwde leuke jeugd. Maar ineens is dat allemaal weg, het is gewoon een grote leugen. Mijn hele leven is een grote leugen, ik loop naar de keuken om mijn bord weg te leggen en ik zie het aardappelschil mesje weer, en zo sta ik nog een minuut te twijfelen. Ik besluit om weg te gaan uit de keuken, misschien even weg uit huis. Ik loop naar boven en stap onder de douche, ik begin te huilen, ik weet het echt niet meer. Waarom is het leven zo moeilijk? Ik kleed me aan en doe een beetje make-up op, beetje concealer en mascara meer niet. Ik pak mijn iPhone en besluit een van mijn vrienden te bellen, maar of ze nemen niet op of ze moeten iets doen. Lekkere vrienden...

Ik besluit een stukje te gaan lopen, en loop boven de snelweg. Ik heb weleens verhalen gehoord over mensen die dan hier stonden en dan sprongen. Ik zie het al helemaal voor me, hoe ik daar dood op de grond lig, ik was bang. Ik ken mezelf niet meer, ik ren snel weg.

Even later loop ik in de stad en mijn mobiel ging af. Diana. Ik neem op en ze vraagt wat er is. ''Ik moet je spreken'' zei ik angstig ''Wat is er? En waar ben je?'' ''Ik kan het niet over de telefoon zeggen, ik ben in de stad waar ben je?'' ''Thuis, kom maar naar mij toe, ik ben toch alleen'' ''Oké tot zo'' ''Tot zo'' Gelukkig woont Diana hier niet ver vandaan en is het een prima loopafstand. Eenmaal bij haar voordeur bel ik aan en ze doet de deur open. Ze ziet mijn verdrietige gezicht en trekt me gelijk in een knuffel ''Kom binnen en vertel me alles.'' Ik glimlach een beetje en loop verder. Ik neem plaats op de bank en begin het verhaal te vertellen, haar gezicht werd van een glimlach naar een sad face. Nadat ik mijn verhaal verteld heb, staat ze op, loopt ze naar me toe en geeft me een knuffel. ''Wat verschrikkelijk, het komt wel goed. Je hebt nu gewoon wat tijd nodig maar je komt er wel uit. En geen gekke dingen meer doen!'' Ik glimlach naar haar en vraag waarom ze alleen was. ''Mijn ouders zijn voor zakelijke dingen één week weg.'' Ik kijk haar met een grijns aan en we begrijpen elkaar meteen. Dat wordt logeren!

----------

Hoi, ik ben Jill Mijn account is _JustBooks_
Hopelijk vonden jullie dit wat, laat het in de comments achter en vergeet niet te voten!
X Jill